Onze avonturen in Sydney

Het staat vast, over drie maanden zijn we weer thuis! De reden daarvoor is dat we nog eens drie maanden later, op 10 juli 2012, een kindje verwachten. Vandaag over een half jaar dus! Nieuws dat zowel letterlijk als figuurlijk onze wereld op zijn kop heeft gezet omdat we graag terug in Nederland willen zijn voor de geboorte van deze uk. Onbevangen schreven we hier nog dat we in januari pas echt beslissingen zouden gaan nemen over de toekomst. En nu is een deel van die toekomst alvast voor ons ingevuld. Zo’n cliché over ‘de grootste verandering van je leven’ laat ik nu ook lekker volgen worden door nog meer clichés. Maar voor ons is alles uiteraard nog heerlijk nieuw en speciaal!

Vorige week hebben we voor de tweede keer een echo gehad. Waar de eerste keer (bij 7 weken) onze mini nog een vlekje van 1 cm was (met een kloppend hartje!) was het de afgelopen keer (bij 13 weken) een echt mini-mensje van 7 cm met alles erop en eraan. Tijdens de uitgebreide echo hebben we onze mini zien bewegen en zijn verschillende vitale functies gecontroleerd. Bij 7 weken was het besef dat er een mini in mij groeit even klein als het vlekje, maar na het zien van de tweede echo geloof ik echt dat ik zwanger ben. Dan is een stuk goedgeloviger, of moet ik zeggen feitelijker, en weet sinds de positieve zwangerschapstest genoeg. Die test hebben we overigens gedaan in het Noosa National Park op de terugweg van Fraser Island naar Brisbane. Als supermini heeft hij/zij dus al het gehobbel over Fraser Island doorstaan!

We zijn erg blij met de mini en we tellen de dagen af, eerst tot onze terugkomst in Nederland en dan tot de komst van deze kleine in de wereld.

Een gelukkig 2012 voor iedereen! Twee jaar geleden verstuurden we de uitnodigingen voor ons afscheidsfeestje en nu zijn we alweer bezig met onze terugkeer naar Nederland. Vol verwachtingen en dromen vertrokken we richting Down Under, nu komen we in verwachting terug. Nu de laatste drie maanden van ons verblijf hier zijn ingegaan zijn ook de eerste laatste keren aangebroken… Evenals de laatste eerste keren van dingen die we echt toch nog willen zien of doen.

New Years Eve met het vuurwerk boven de Harbour Bridge is zo'n eerste laatste keer. Vorig jaar hebben we genoten van dit grootse spektakel en ook dit jaar hebben we vanaf weer een andere prachtige plek het vuurwerk bewonderd. Bijzonder vond ik hoe de maan net rechts van de brug vlammend onderging, vlak voordat de brug zelf in vuur(werk) en vlam uitbarstte.

Surfen is een van die dingen die je eigenlijk wel gedaan moet hebben als je hier zo dicht bij het strand woont. Daarom was Robbie’s verjaardagscadeau voor Dan een eerste surfles. Voor de gezelligheid deed Robbie ook mee en naar ik begrepen heb was het een geslaagde activiteit. Robbie schijnt iets vaardiger geweest te zijn in het overeind blijven. Misschien dat Dan er nog een paar lessen bijneemt om deze eerste keer ook nog een laatste keer mee te maken?

Het laatste weekend van Robbie’s eerste keer in Australië zijn we naar de Blue Mountains gegaan. Op de heenweg beseften we dat dit hoogstwaarschijnlijk voor ons de laatste keer is. We verbleven in een oude cottage in een vallei tussen de niet zo blauwe bergen, maar waar wel de kangoeroes hoppen en de kookaburras lachen. De mannen hebben een intensieve wandeling van 16 km gedaan bij Govetts Leap in de Grose Valley terwijl ik op de veranda genoten heb van het uitzicht en de rust. Behalve de geijkte toeristentrekkers als de Three Sisters hebben we ook een bezoek gebracht aan de wat meer afgelegen Jenolan Caves.

Met zijn drieën zijn we op vakantie geweest in het noorden van New South Wales. De eerste week waren we in de buurt van Byron Bay en de tweede week in Coffs Harbour. Alle ingrediënten voor een zomervakantie in Australië waren aanwezig: Zon, strand, zwemmen, regenwoud, kangoeroes, koala’s en kerstmis.

Op de foto’s een mix van avontuurlijke foto’s van het skydiven (Robbie) en duiken/snorkelen, mooie foto’s van stranden en valleien, natuurfoto’s van alle dieren die we gespot hebben (lizards, slangen, een platypus, eerdergenoemde koala’s en kangoeroes) en momentopnames van onder meer onze kerstbarbecue.

13 december 2011 om 09:45 plaatselijke tijd kwam ik (Robbie) door de gates van Kingsford Smith Airport Australië binnen. Marieke en Dan stonden mij al op te wachten zodat ik meteen in de auto kon stappen richting Coogee. Compleet ontregeld, en met de spanning nog in de benen van de lange eenzame reis, wilde ik het liefst mijn bedje in duiken maar dat zat er niet in. Ik werd door Marieke meteen de bus ingetrokken naar Sydney waar wij een glimp konden opvangen van de Harbour Bridge. Op de brug zijn we in één van de torens geklommen, zodat ik in een keer over de hele haven uit kon kijken: Circular Quay, het Opera House en de skyline!! Ik heb het gelijk gezien. 's Avonds zijn we nog bij Moo een burgertje gaan eten. Hierna kon ik moe maar voldaan naar bedje toe.

Highlights van Sydney:

• Sporten met Marieke zou je zeggen dat is toch geen highlight, vooral niet om 6 uur in de ochtend!! Maar als je nu bedenkt dat je lekker op het strand staat met het zonnetje in de rug en als bonus heb je dan ook nog de hele dag om andere highlights op te zoeken. Wat is het leven toch goed hier.
• De botanische tuinen waren echt indrukwekkend mooi, de diversiteit in kleuren maken het plaatje af. Als je omhoog kijkt zie je honderden, zo niet duizend vleermuizen die allemaal ontzettend groot zijn (ik heb nu al zin in de nieuwe Batman film).
• Het Opera House heeft ook wel iets magisch, de ronde vormen en bovendien heb je vanaf hier een mooi uitzicht op de brug.
• De ferries vanaf Circular Quay gaan overal de haven door. Het is echt een aanrader na een dagje rondsjouwen om even lekker te genieten van de frisse wind en het uitzicht over de haven. Extra tip is om met de ferry vanuit Manly terug naar Circular Quay te gaan als de zon al onder is, dan zie je de hele skyline van Sydney verlicht.
• Darling Harbour is erg gezellig, veel restaurants en terrasjes tegen het water aan. Bovendien zit het Hard Rock Café hier, en dat betekent goeie burgers en bier in een relaxte omgeving met goeie muziek. Op de lokale zwarte markt ook wel Paddy’s Market genoemd kan je voor weinig geld leuke souvenirtjes kopen.
• Wandeling langs de stranden is fijn om even helemaal uit te waaien. Vanuit Coogee Beach kun je via een aantal baaien helemaal naar het toeristische Bondi Beach wandelen. Onderweg kom je een aantal mooie look-outs tegen. Deze wandeling is trouwens een beetje griezelig in omgekeerde richting midden in de nacht als je de laatste bus gemist hebt. Er ligt op de route namelijk een ontzettend grote begraafplaats.
• Surfen op Maroubra Beach is in een woord Awesome!!! Echt geniaal om op een bord te kunnen staan en over de golven te surfen.
• Nooit gedacht dat ik ooit naar de bios zou gaan om de Muppets te zien, ik had al helemaal niet gedacht dat ik deze film in een openlucht bioscoop zou zien. Beetje frisjes maar op een ligzak lekker onder een warm dekentje is het genieten. MA NA MA NA!!!
• Avondje stappen op Kings Cross is een nacht om nooit meer te vergeten. Backpackers van over de hele wereld maken er een feest van. Ik ben in clubs en pubs geweest waar de pannen van het dak gingen. Ook de terugweg midden in de nacht via Oxford Street was een hele ervaring. Ik was daarom ook heel blij dat ik niet te lang op de bus hoefde te wachten.

Dit waren mijn highlights van Sydney. Voor degene die er nog niet is geweest, het is echt een aanrader. Een klein aandachtspunt als je de trip Down Under waagt en je overweegt een vlucht via Gangzou (China): er lopen duizenden, zo niet een miljoen chinezen, maar geen één spreekt er maar een woord Engels.

December is nog niet half voorbij of we hebben alweer verschillende leuke dingen om op terug te kijken. Vijf december is hier niet onopgemerkt voorbijgegaan met lieve kadootjes uit Nederland en eigengebakken speculaas. De glutenvrije versie smaakte prima, maar kan nog wel knapperiger, een uitdaging voor volgend jaar! Na Sinterklaas is het tijd voor kerst, maar net als vorig jaar is het kerstgevoel nog zoek. Ik denk dat we dat pas eind 2012 in Nederland terug zullen vinden.

Het kerstseizoen zijn we eind november al begonnen met een kerstbarbecue na het boksen en ook de meetup-picknick in Manly was ter ere van kerst. Vorige week hadden we de jaarlijkse christmas party van Dan zijn werk, dit was zo drukbezocht dat het buffet te snel verorberd was. Gelukkig hebben we de dag erna dit goed overgedaan met een echt kerstdiner bij een collega van Dan thuis, lees: lambsrack met roasted veggies en carrot cake na.

Verder is Dan nog een weekend weggeweest met Prodive om te duiken bij Fish Rock (6 uur rijden enkele reis maar zeker de moeite waard met vele kleuren vissen, moray eels, stingrays, schildpadden en meer van dat soort moois), hebben we last-minute kaartjes voor een klassieke voorstelling in het Opera House (de derde van Beethoven) bemachtigd en hebben we heerlijk gewandeld in het Royal National Park. Daar misten we de walvissen wel, die ondertussen weer richting de Zuidpool zijn vertrokken.

Behalve dit alles, hebben we ook nog leuke dingen in het vooruitzicht! Morgen komt Robbie aan in Sydney en speciaal voor hem is een van de etalages van een groot warenhuis ingericht met een tableau van “The Little Drummer Boy”.* Samen gaan we twee weken op vakantie naar de North Coast van New South Wales bij Byron Bay en Coffs Harbour. Wij brengen onze kerst namelijk door in de schaduw van The Big Banana... Jullie horen weer van ons in 2012!

* In 2009 had David Jones een soortgelijke etalage, zie 1:09 tot 2:03 van dit YouTube filmpje voor een andere versie van "Come, They Told Me" ("The Little Drummer Boy").

We dachten we gaan er een weekendje tussenuit, en zoals het goede Hollanders betaamt, naar zee. Na een uur of drie rijden door de stromende regen kwamen we op onze eindbestemming waar we 100 dollar extra mochten betalen voor een huisje met uitzicht op de baai (want zoals het echte Hollanders betaamt hadden we via een kortingsactie dit weekendje weg geregeld, maar zoals het slimme ondernemers betaamt waren bij het reserveren alle huisjes van dat type al bezet). Samen hebben we vanaf het balkon drie seconden genoten van het uitzicht (welke baai?) en toen zijn we drijfnat naar binnen gevlucht om op te warmen met een glas champagne (Dan) en een kop thee (Marieke).

Gelukkig had Dan vanochtend eindelijk een iPad aangeschaft (daar had ie het al weken over) en kon ik dus lekker rustig beginnen aan het lezen van een nieuw kinderboek (‘Hoe overleef ik mijn vader (en hij mij!)’ door Francine Oomen). Bleek het deel 13 van een serie te zijn, waarvan ik de overige 12 niet gelezen heb… Met enige fantasie heb ik de verschillende verhaallijnen zelf maar aangevuld. Leuk boek trouwens, leuke serie vermoedelijk ook. Met de decembermaand in aantocht meteen een kadotip voor iedereen met tienerdochters/zussen/nichtjes. Geen originele of actuele tip, want de serie valt al een jaar of tien in de prijzen bij de kinderboekenjury. Laten we het erop houden dat ik in 1998 bij het verschijnen van het eerste deel net kind-af was en me nu pas weer verdiep in dit genre.

Toen ik eenmaal door had dat de hoofdpersoon in ‘Hoe overleef ik…’ met ‘de pan pasta’ niet het gerecht maar haar lieftallige Italiaanse stiefvader bedoelde, had ik zo’n trek dat ik besloot zelf maar eens een pan pasta op tafel te toveren. Onder het neuriën van ‘het regent, het zegent, de pannetjes golfplaten worden nat’ ging ik aan de slag. Uiteindelijk heb ik met een overschot aan steelpannetjes, maar gebrek aan een wok- of bakpan in dit van alle gemakken onvoorzien huisje, ‘een pan pasta’ klaargemaakt. Ik vermoed dat een van de vorige gasten ooit een ruilactie is begonnen en dat ze in een ander huisje nu chronisch problemen hebben om een eitje te koken.

De volgende ochtend regende het nog steeds en konden we ons te goed doen aan het champagneontbijt waar eerder genoemd eitje geen deel van uitmaakt. Ik denk dat de slimme ondernemer stiekem een Hollander is want de ‘breakfast hamper’ zoals dat hier zo mooi heet bestond uit welgeteld acht sneden brood voor twee personen voor twee dagen en een aantal voorverpakte jammetjes en botertjes. De bijbehorende champagne had Dan vrijdagavond al zo goed als op, waardoor het luxueuze champagneontbijt degradeerde naar een simpele thee met toast.

Achter de wolken schijnt de zon… want in de loop van de zaterdag klaarde het op en dus kan Dan deze tekst voorzien van een reeks mooie plaatjes. Het was een heerlijk weekendje weg!

In Nederland is Marieke een vrij gewone voornaam, maar hier heeft mijn naam vrijwel altijd enige toelichting nodig. In tegenstelling tot die van Dan, die juist in Nederland reacties (en grapjes!) uitlokt over (de herkomst van) zijn naam (Danker , red.).* Allereerst is mijn naam behoorlijk lastig om uit te spreken voor Engelstaligen. Een a wordt meestal als ‘è’ of ‘ee’ uitgesproken, een dubbele klinker zoals de ‘ie’ is lastig en wordt apart uitgesproken als ‘i-è’, terwijl de ‘e’ aan het eind weer wel wordt uitgesproken als het Nederlandse ‘ie’. Volg je me nog? Geen wonder dus dat wanneer mijn naam wordt voorgelezen ik vaak een aarzelend ‘mèri-èkie’ hoor. Mensen aan wie ik mezelf voorstel proberen het te herhalen maar eindigen op ‘M(w)ariek’ of ‘Mariekie’ als ik geluk heb. Bij iets eenvoudigs als een bestelling of reservering noem ik mezelf voor het gemak maar Mary, of ik zou mijn naam misschien moeten spellen als Mareeque.

De uitspraak is dus een eerste hindernis, maar omdat het voor hen zo vreemd is willen ze ook graag weten waar het vandaan komt. Dat het een nuchtere Hollandse naam is daar kom ik meestal niet mee weg. Herhaaldelijk proberen mensen mij ervan te overtuigen dat Marieke toch echt een typische Franse, Russische of Indische naam is. In het laatste geval denk ik overigens dat ze ‘Malika’ verstaan hebben. Wanneer ik ze het tegendeel wil bewijzen door te vertellen dat het gewoon een verkleinwoord is voor Maria en dat ik wel eens met drie andere Mariekes in dezelfde klas heb gezeten luisteren ze al niet meer. Tegen die tijd is mijn naam een mooi verhaal geworden in hun gedachten!

Gelukkig maak ik zelf ook nog wat mee en heb ik ook wat om over te vertellen hier. Op de foto’s onze belevenissen in november tot nu toe, onder andere het bezoek van Lineke en Kasper, het terugkerende Sculptures by the Sea, een lunch in Woolloomooloo en een wandeling in Rhodes waar we veel paarse jacarandas hebben gezien.

* Overigens heeft Het Meertens Instituut een databank waarin alle Nederlandse voornamen tussen 1880 en 2010 zijn opgenomen en daaruit blijkt dat nog geen 250 jongens Dan of Danker zijn genoemd en er maar liefst 16650 meisjes met de naam Marieke zijn geboren in die periode. De statistieken geven onder meer de populariteit in de tijd en de verspreiding over Nederland aan. Zo ligt de piek voor de naam Marieke ook echt in 1980 en zijn er ook 15 meisjes die Dan heten.

Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld en is alleen toegankelijk voor auto’s met vierwielaandrijving. De enige snelweg wordt gevormd door het strand (Seventy-Five Mile Beach) aan de oostzijde van het 122 km lange eiland, met een maximum snelheid van 80 km/h. De wegen die het regenwoud op het eiland doorkruisen zijn smal, bevatten veel bochten en veel mul zand en hebben een maximum snelheid van 30 km/h. Al met al een uitdaging voor de stoere chauffeurs onder ons: Brenda en Dan. Zij hebben beiden een aantal keer achter het stuur gezeten van onze 8-persoons jeep. Tijdens onze tweedaagse tour hebben we de bekende attracties gezien zoals de duinen bij Lake Wabby, het Maheno wrak, Lake Mackenzie en Indian Head. Ook hebben we een dingo gezien die net een vis uit zee had gehaald en terug de duinen inliep.

De week voordat we op Fraser Island waren hebben we Bennie en Brenda uiteraard ook Sydney laten zien. Behalve een tour langs de gebruikelijke plekjes (zondag) hebben we ook een heerlijk zomers en relaxed dagje doorgebracht op Shelly Beach (maandag), gegeten in de Sydney Tower (dinsdag), Real Steel gekeken op het grootste IMAX scherm ter wereld in Darling Harbour (woensdag) en van Coogee naar Bondi gewandeld (donderdag).

In plaats van een blog over lekker uit eten (zie ‘Bring your own’ en ‘lange zomeravonden en lekker eten’ ) nu een blog over koken en lekker eten bij iemand thuis. Ik ben al een tijdje lid van de meetup groep ‘My kitchen rocks’ waarbij steeds een groepje mensen samenkomt om heerlijk samen (te koken en) te eten bij iemand thuis. Op die manier ontmoet je nieuwe mensen tijdens een leuke activiteit, het doel van meetup.com wereldwijd. Voor het Perzische etentje had de gastvrouw haar Iraanse buurvrouw gevraagd om traditionele gerechten te bereiden. De Italiaanse lunch daarentegen was een samenwerking tussen drie (niet-Italiaanse) meetuppers die daarvoor uitgebreid zijn gaan winkelen op de markt en in speciaalzaken.

Begin oktober heb ik zelf samen met twee andere dames een ‘United Nations buffet’ samengesteld voor tien gasten. Een mix van Maleisisch, Frans en Nederlands eten stond op het menu: “Three types of very different cuisines will be featured - Dutch, French and Malaysian. Guaranteed to be 'assaulted' with different spices, senses and flavour.” Resultaat was een bord (of twee) vol met coque au vin, rendang curry met lam, andijviestamppot, ratatouille, vegetarische curry, aspergesalade en boeuf bourguignon. Verder had ik op speciaal verzoek speculaas gebakken voor bij de koffie, waarvoor ik de koek&speculaaskruiden heb besteld bij de online Dutch Store in Australië. Bovendien had Cynthia, de gastvrouw, voor mij een ‘pear upsidedown cake’ gemaakt ter ere van mijn verjaardag! Yummie, het was een geslaagde dag!

Ondertussen was Dan ook wel nieuwsgierig en is hij zaterdagavond mee geweest naar een meetup waar we een Indonesische rijsttafel voorgeschoteld zouden krijgen. Bij aankomst werden we echter eerst aan het werk gezet en mochten we bovendien de Nederlandstalige recepten vertalen voor de Australiërs. Onze gastheer was namelijk een Nederlander die met zijn Franse vrouw en dochter sinds een klein jaar in Sydney woont. Een gezellige avond waarin ook nog een aantal Nederlandse traditionele gerechten als poffertjes en erwtensoep ter sprake kwam.

Thuis haal ik inspiratie uit een jaargang van ‘Super Food Ideas’ waarin veel verschillende keukens en culturen aan bod komen. Voor het bezoek van Bennie en Brenda komende week tover ik onze favorieten weer op tafel: ‘Oven baked tuna risotto’ en ‘San choy bau ricepaper rolls’. Op dit moment heb ik een nieuwe uitdaging omdat ik op doktersadvies drie maanden glutenvrij eet en daarnaast meer mager rood vlees e.d. in ons menu terug moet laten komen, aangezien er in mijn bloed een zeer laag ijzergehalte geconstateerd is. Niets ernstigs, ik moet alleen granen en graanproducten (brood, muesli en macaroni) laten staan wat enige aanpassing in mijn levenswijze vereist. Komt goed!

Precies 50 dagen nadat we op 26 augustus een nachtje bij Q-station doorbrachten gingen we met de boot naar Manly voor een wandeling over North Head. Kon ik mooi een paar keer ‘Daar zo!’ roepen en wijzen naar de pier waar Dan mij zo onverwacht ten huwelijk vroeg :)

Dank voor alle lieve felicitaties per post, email, telefoon enzovoorts. En in reactie op een aantal vragen: we willen in Nederland trouwen maar we weten nog niet hoe, wat, waar & wanneer. Voor ons komt over iets meer dan een half jaar alles tegelijk, zoals nieuw werk zoeken en een nieuwe plek vinden om te wonen. Alle beslissingen daarover, inclusief de trouwplannen, schuiven we lekker door naar januari. Eerst hier nog genieten. De tijd gaat zo snel!

Dit jaar werd ik inderdaad overvallen door oktober. Niet dat het hier nu herfst is, integendeel. Maar juist door de omgekeerde seizoenen ben ik steeds weer in de war. Het is nu lente, maar wel ‘bijna’ kerstmis en maart was toch vorige maand? Dit jaar werd ik ook ‘overvallen’ door mijn verjaardag die ineens voor de deur stond én werd ik op mijn verjaardag overvallen door heel veel cadeautjes! Dan was mijn persoonlijke internationale postbode en was precies op tijd terug om mijn verjaardag mee te vieren. 's Ochtends met een lekker verjaardagsontbijt met Nederlands beleg zoals speculoos, kokosbrood en pindakaas mocht ik de stapel cadeautjes uitpakken en natuurlijk even skypen met Nederland!

Als toegift op de foto's van mijn verjaardag ook foto's van de bootcamp waar ik me op een zondagochtend in het zweet heb gewerkt op het strand van Maroubra. Rennen in los zand, allemaal tegelijk opdrukken en sit-ups doen, zaklopen, kuilen graven en water uit de zee dragen. Dat was nog eens een ander begin van de dag.

• Dan is nu in Nederland (waar het licht is), Marieke in Australië (waar het nu donker is).
• Dan doet aan fietsen, Marieke aan hardlopen.
• Dan heeft bij Maroubra beach vanaf de bodem van de oceaan een stuk of 20 grey nurse sharks bewonderd, Marieke heeft daar een paar dagen eerder vanaf de kust een walvis een stuk of 10x uit het water zien springen.
• Dan houdt van koffie, Marieke van thee.
• Dan is nog steeds bezig met ‘cijfers’, Marieke is nu voornamelijk bezig met woorden.
• Dan werkt op de universiteit, Marieke thuis (en Dan verdient geld, Marieke niet meer).
• Dan is nuchter (en draagt lenzen), Marieke draagt een stuk of negen roze brillen (en haar eigenste gestreepte!).
• Dan zorgt voor de foto’s, Marieke voor de tekst.

Samen hebben we de afgelopen maand plekjes bezocht in Sydney waar we niet eerder geweest waren. Afwisselend niet of wel de moeite waard: Bare Island (saai!), Rose Seidler House & Garigal National Park (mooie architectuur & mooie natuur), Artspace (saai!) en het Tropical Centre in de Botanische tuinen (mooi!).

Na zes weken omringd te zijn geweest met allemaal lieve mensen uit NL waren we weer alleen. En wat doe je dan? Dan ga je samen een nachtje weg! Tenminste, dat had Dan geregeld voor ons 100-maanden jubileum op 26 augustus. Zelf dacht ik dat we een rustig avondje thuis zouden zijn met wat eigengemaakte tapas of zo. Nu had Dan al wel eerder laten vallen dat we uit eten zouden gaan, maar dat nachtje weg was een echte verrassing. De tomtom bracht ons in 45 minuten naar ‘geheime bestemming’, na een beetje raden mijnerzijds wist ik wel eerder wat het eindpunt zou zijn: Het Q-station in Manly.

Mocht je iets romantisch voor ogen hebben, dan ga ik je nu uit die droom helpen… Onze Lonely Planet van Sydney beschrijft het volgende: “This station was used as a quarantine area from 1828 to 1972, attempting to limit the spread of cholera, smallpox and bubonic plague. It was then used until 1984 to house illegal immigrants. To visit the station book a guided tour. The station is reputedly haunted and there are spooky three-hour adult ghost tours at night. Kids' ghost tours are also available, bookings essential.” Dus, reizigers die besmet waren met bijvoorbeeld de pokken of de builenpest werden net voor aankomst in Sydney van hun schip geplukt en in dit afgesloten complex gezet totdat ze niet meer besmettelijk waren (of overleden). De voornaamste reden dat ik er nog niet geweest was waren de ghost tours. Het spookhuis op de kermis sla ik liever over en zelfs thrillers in boek- of filmvorm zijn niet aan mij besteed.

Gelukkig voor mij is onze LP behoorlijk gedateerd (2006) want de werkelijkheid was dit keer veel rooskleuriger. In 2008 is namelijk een hotelcomplex geopend in de voormalige verblijfsgebouwen van eerste en tweede klasse passagiers. Mooie slaapkamers in houten gebouwen uit de 19^e en vroeg 20^e eeuw die volledig omringd zijn door een veranda. Sanitaire voorzieningen zijn pas in de jaren '50 aangebracht en dit hield in dat onze badkamer in een apart houten gebouwtje te vinden was, direct aan de eerdergenoemde veranda. Verder konden we gebruik maken van de authentieke leeszaal (o.a. glas in lood ramen en meubilair uit 1886) die de voormalige mannen- en vrouwenverblijven met elkaar verbond. Hoewel de leeszaal vroeger alleen voor de mannen was; vrouwen werden geacht zich te vermaken in het naaiatelier.

Behalve de ghost tours mocht je als gast ook zelf rondwandelen over het terrein, dat deel uitmaakt van het Sydney Harbour NP, en mooie uitzichten biedt over de haven richting de stad en Middle Head. Ook kon je zelf een blik werpen in een aantal origineel ingerichte ruimten zoals een keuken en een ziekenzaal, waar ik overigens nog wel een afgehakte hand zag liggen. Verder maakt een strandje met aanlegsteiger deel uit van het complex, evenals een luxe restaurant in het voormalige boiler house. Vanaf de pier hebben we naar de zonsondergang zitten kijken en een klein uurtje later hebben we in de schemering op het strand een drietal little pinguïns aan land zien komen.

We hebben de avond afgesloten met een diner in het boiler house aan het strand, ze hadden toevallig een Italiaanse thema-avond. Ik had vooraf stiekem het gewone toetjesmenu gekeken, maar deze Italiaanse toetjesopties waren nog veel lekkerder. Ik weet niet welk restaurant het boiler house nu uit de top 10 van de vorige blog gaat stoten, maar alles was heerlijk. De carpaccio, osso bucco en tiramisu hebben Dan goed gesmaakt en ik heb gesmikkeld van achtereenvolgens haloumi, ravioli en panna cotta. De namen op de menukaart en de ingrediënten/kruiden in de gerechten doen het diner trouwens meer eer aan dan deze zakelijke beschrijving.

Tijdens het eten en de rest van het weekend dachten we vaak terug aan de pinguïns, dat we die nog ooit in Sydney zouden zien, echt super! Voor meer informatie over de pinguïns kun je hier even kijken en voor een impressie van het Q-station hier. Vergeet ook onze foto's niet, daar zitten nog een aantal plaatjes van zaterdagochtend vanaf North Head bij. Dan kwam erachter dat hij daar gewoon nog nooit geweest was!

Zo, nu even rewind naar vrijdagmiddag, ongeveer een uurtje voordat we de pinguïns aan land zagen komen (en dat wilde ik toch graag met jullie delen). Dus zo'n 15 minuten vóór zonsondergang. Jullie hadden het misschien allang aan zien komen, maar ik had werkelijk waar geen idee. Ik schijn ook als 2e ‘is het echt waar??’ en daarna ook nog ‘ik had niet gedacht dat mij dit ooit zou overkomen!’ te hebben gezegd. Waarna ik voor de zekerheid (vooral voor mezelf) heel hard JA over het water heb geroepen. Inderdaad, Dan stelde daar DE vraag. Niet op één knie, want we zaten op de pier. Of eigenlijk lag ik op het randje maar Dan had gevraagd of ik even rechtop kwam zitten want hij had een kaart voor mij. Eentje met dolfijnen die voor een ondergaande zon sprongen. Toen ik die voor de zon hield en grapte dat ik geen dolfijnen kon ontdekken kwam er ook nog een pakje tevoorschijn, tegelijk met de vraag of ik met hem wil trouwen!

De afgelopen weken stonden in het teken van onze verschillende gasten. Het blijft erg leuk en speciaal om mensen die ‘eigen zijn’ deze mooie stad te laten zien. Behalve de architectonische blikvangers en het vele natuurschoon heeft Sydney ook een uitgebreid en multicultureel aanbod van culinaire hoogstandjes. We hebben wijn (‘Bring your own’ ofwel BYO) en onze gasten meegenomen naar een aantal favoriete eetgelegenheden én we hebben een paar nieuwe restaurantjes geprobeerd. Wederom een top 10, alhoewel deze uitbreidbaar en betwistbaar is, want smaken verschillen!

1. Met stip op 1, de Thai! Massaman curry (Dan’s favoriet), cashew of sweet & sour noodles, pad-thai, fried rice (een soort nasi), spring rolls en saté als voorgerecht.. Mmmm! We gaan bij voorkeur naar de Thai op Arden Street in Coogee (The Banyan Tree) waar we kroepoek krijgen voor erbij, eventueel een warme thee als het buiten koud en nat is en schijfjes sinaasappel na. Hier hebben we met Cor en Arja gegeten en gepraat over NL, weer terug zijn in Sydney en de vakantie in het vooruitzicht. Een paar weken later zochten we met Bernie, Franka, Ine en Jo een Thai in de stad en we vonden er eentje ‘on the edge of Chinatown’: Capital Thai op Campbell St. De bediening was minder persoonlijk hier, maar de verschillende gerechten vielen goed in de smaak. De springende walvis die we al vroeg op de dag gezien hadden vanaf The Gap kwam een aantal keer terug in de gesprekken. (Ine: Heeft onze Fons ook walvissen gezien? M: Alleen door de verrekijker en zeker geen springende. Ine: Mooi!)
2. Eigenlijk een gedeelde eerste plaats, de sushi train op Coogee Bay Rd (Sushi Goi). Sanne is hier zelfs twee keer geweest en ook C&A hebben veel bordjes sushi uitgeprobeerd. Onder andere de Prawns Yakaturi zijn er erg lekker. Maar deze staan niet op de kaart en komen ook niet langs op de lopende band voor je. Dan en ik zagen een keer andere mensen ervan smikkelen en hebben toen ook om een portie gevraagd en sindsdien bestellen we altijd wel deze prikkers met warme, gemarineerde garnalen. Niet iedere serveerster weet van het bestaan af…
3. Regelmatig loop ik even binnen bij de Melon Head, waar ze heerlijke verse (mix)sapjes en smoothies verkopen. Favoriet zijn de fruit tingle (smoothie van frambozen, mango en yoghurt), de minty pine (sapje van ananas, sinaasappel en verse munt) en de mango tango (vers mango en sinaasappelsap met gecrushed ijs). Verder is het typisch Australische banana bread (meer een grote plak cake dan dat het brood is) daar ook te koop, evenals aardbeien gedoopt in chocolade. Met een sapje in de hand langs de kust lopen (ook met Sanne gedaan) of een smoothie drinken al zittend op een van de trappen bij het strand (met C&A bijvoorbeeld) zijn beide mooie ‘no worries’-momenten.
4. Nieuw in de top 10: De Libanees in Randwick (Lebanon and Beyond), hier wilde ik al meer dan een jaar naartoe met Dan en nu hebben we meteen Sanne maar meegenomen. Een druk restaurant waar ze desondanks snel lekkere mediterrane gerechten serveren. Eigenlijk hadden we veel te veel met de drie gerechten die we hadden uitgekozen en samen konden delen. De bijgerechten van twee mix-schalen (vlees en vegetarisch) kwamen redelijk overeen, dus voor een volgende keer willen we daar beter rekening mee houden.
5. Het duurde even voordat Cor en Arja overtuigd waren van het feit dat ‘A fish called Coogee’ een prima plek is om fish and chips te eten, vanwege een minder smakelijk ervaring jaren geleden in de UK. ‘A fish called Coogee’ is geen sjiek restaurant, eigenlijk meer een soort van patatzaak, maar dan eentje waar ze heerlijke gemarineerde vis serveren. In de vitrine waarin in NL de kroketten en hamkaassoufflés uitgestald zijn, liggen hier de verschillende vissoorten. Vervolgens reken je de door jou gekozen moot vis of portie garnalen of oesters af op basis van een prijs per kg. De kok grilt de vis ter plekke en verder kun je bijvoorbeeld wokgroenten, salade en frietjes als bijgerecht bestellen. De zalm gemarineerd in kokosnoot en limoen is erg lekker, net als de knoflookgarnalen. De oesters wil ik er nog steeds een keer uitproberen.
6. Bij Churrasco hebben we met zijn 8-en gegeten (BFI&J, C&A en D&M). Zoveel mensen passen amper tegelijk in ons kleine appje, laat staan dat ik voldoende stoelen en serviesgoed heb voor 8 mensen. Gelukkig hebben ze bij dit Braziliaans restaurant op Coogee Bay Rd genoeg plek. Het concept is niet voor niets een soort van ‘all you can eat’ voor een vast bedrag. Gezeten aan lange houten tafels heeft iedere gast een rood rondje voor zich liggen dat je naar groen kan draaien om aan te geven dat een (of meerdere) stukje(s) vlees wel zou(den) smaken. Je mag het rondje naar gelieven terug draaien van groen naar rood. Behalve met mals rundvlees en ander vlees komen ze ook met gebarbecuede ananas en courgette rond. Verder staan er schalen met rijst, bonen en aardappeltjes op tafel. Ik eet niet vaak vlees, en al helemaal geen steak o.i.d., maar op deze manier smaakt het mij erg goed.
7. Na afloop hebben we een toetje gehaald bij Gelatissimo een paar deuren verder op Coogee Bay Rd, inderdaad een Italiaanse ijssalon maar wel van Australische afkomst. Naast een flink aantal zaken in Australië en een paar in Azië hebben ze nog niet zo lang geleden een zaak in Florence geopend! De omgekeerde wereld, oh wacht… Op dit moment hebben ze een ‘Death by Chocolate’-special met maar liefst 16 verschillende chocolade smaken. Keuzes te over dus, onder andere Belgische chocolade-praline, chocolade-sinaasappel smaak en ook witte chocolade ijs. Wat overigens geen aanrader is! (En, speciaal voor Robbie, eigenlijk net zo vies – pardon niet lekker – als dat ene witte chocolade toetje lang geleden in JAM 1!) Jammer dat Cor niet zo van chocolade houdt, maar niet getreurd hij neemt gewoon twee bolletjes tiramisu!
8. Terug naar de stad is The Australian Hotel in The Rocks een ‘gouwe ouwe’. We schreven al eerder over de pizza’s met kangoeroe, emu en krokodil. Helaas is de heerlijke emu-pizza van de kaart gehaald en de krokodil smaakte deze keer naar vissige kip. Geen aanrader dus. De gekruide wedges met sour cream en chilisaus die Franka en ik deelden waren heerlijk en het waren er zoveel dat ook de rest kon meegenieten. Na afloop van deze lunch in het zonnetje heb ik afscheid genomen van mijn familie, wel gek zo midden in de stad en wetende dat ze nog wel even in het land zijn. Maar Dan en ik hadden samen met C&A een voorstelling in het Opera House op het programma staan met aansluitend een weekendje in de Hunter Valley.
9. Ons weekendje weg naar de Hunter Valley is vorig jaar zo goed bevallen dat we dit jaar C&A meegenomen hebben naar dezelfde lodge in Mount View. De eerste avond zijn we uit eten geweest bij Bistro Molines, een knus restaurant dat goed bekend staat. In de Sydney Good Food Guide heeft het 1 hat (koksmuts) gekregen. Deze beoordeling is niet direct vergelijkbaar met de Europese Michelin-ster maar geeft wel aan dat het een van de betere restaurants is in en om Sydney. De dag erna heb ik voor gids&chauffeur gespeeld zodat de rest kon genieten van een dagje wijnproeven. Interessant hoe verschillende wijngaarden omgaan met de productie en marketing en om te zien hoe de magazijnen en wijnranken er bijliggen. Op een van de foto’s zie je het resultaat van dit weekendje weg, genoeg wijn voor een heel jaar BYO voor Dan!
10. Als afsluiter van deze top 10 nog een nieuwkomer, alleen al vanwege de naam wilden we er een keer heengaan: Banana Palm op Arden St. Inderdaad tegenover de Thai van nr. 1. Bij dit Vietnamese restaurant hebben we de laatste avond van C&A’s verblijf gegeten ter afscheid. Het staat op tien omdat dat chronologisch handig uitkomt, maar qua smaak verdient deze plek wel een top 3 plekje. C&A en Dan genoten van zorgvuldig gekozen BYO wijn en samen genoten we van maar liefst vijf verschillende voorgerechten en vier hoofdgerechten en ieder een ander dessert. Een van de recensies klaagde over te weinig eten, maar die mening delen we absoluut niet. Ook kunnen we niet kiezen wat het lekkerste hoofdgerecht was, de caramalised chicken volgens Arja, de roasted duck salad volgens Dan, de stir fried beef in coconut volgens ondergetekende en ‘om redenen van symmetrie’ zoals Dan zou zeggen leg ik nu vast dat Cor de steamed barramundi het lekkerste vond! Hier gaan we nog eens terug vermoed ik.

Ps. De blog beslaat een aantal weken evenals de uitgebreide selectie foto’s, waarop je afwisselend of tegelijk onze gasten terug ziet. Je kunt ons zien in de stad, op de haven, in de buitenwijken, bij het strand, in een National Park buiten de stad en ons volgen tot in de Hunter Valley.

Dan gaat nog een keer naar Nederland! Om een speciale reden: hij mag in oktober een prijs in ontvangst nemen voor het beste proefschrift in zijn vakgebied! Echt supergoed! De Schoonschip Prijs is in 2010 voor het eerst ingesteld en wordt uitgereikt door WONDER (Wiskunde ONDERzoekschool Nederland). De prijs is vernoemd naar het "Schoonschip" programma van Martinus Veltman, een van de eerste symbolische algebra programma's ter wereld. Wil je weten wat Dan ook alweer doet en deed, in een artikel van de Cursor legt hij het kort uit. Dan is in Nederland van 26 september tot 9 oktober.

Marieke heeft 14 augustus meegedaan aan de City2Surf, ‘de grootste hardloopwedstrijd ter wereld’ en is 23246e geworden met een tijd van 1:23:48. De City2Surf is een afstand van 14 km van Hyde Park (in the City) naar Bondi Beach (daar kan je surfen) waar dit keer ruim 70.000 mensen aan meededen. Een hele ervaring. Het lopen ging soepel en ook ‘Heartbreak hill’, ongeveer 2km heuvelop, ging prima. Helaas heeft Dan me onderweg niet kunnen aanmoedigen omdat ik verkeerd berekend had hoe laat ik in Rose Bay langs zou komen. Hij is niet voor niets degene met een Schoonschip Prijs op zak ;) Stiekem was ik ook gewoon sneller dan ik dacht! Direct na afloop werd ik geïnterviewd en dat staat nu op youtube (24 s). Bij deze excuses voor de warrige antwoorden.

Zoals ik ook noem in dit filmpje ben ik precies een jaar geleden gestart met hardlopen, met de mp3tjes van Evy. De eerste les is afwisselend 1 minuut hardlopen en 1 minuut wandelen, dat twee keer, dan nogmaals maar dan 2 minuten elk en afsluiten met 3 minuten rennen en 3 minuten wandelen (1r-1w-1r-1w-2r-2w-2r-2w-3r-3w dus). Pfff, wat was dat zwaar toen, maar na 10 weken een schema volgen kon ik wel 30 minuten aan een stuk hardlopen (ongeveer 5 km). En nu dus 14 km ruim binnen mijn goal van anderhalf uur… Als je wil beginnen met hardlopen is ‘Start to run met Evy’ echt een aanrader! Met dank aan Maartje die daar vorig jaar een keer over mailde. Bianca, Stijn en Martine (o.a.) jullie kunnen het ook!

Ik denk dat onze mama’s trots op ons zijn, en wij op elkaar!

Slechts een paar uur van onze vakantie heb ik onder water doorgebracht, maar dat zijn met name de momenten die ik nu weer voor me zie. Het prachtige koraal, de gekleurde vissen, een paar kleine stingrays, een (ongevaarlijke) kleine haai en een stuk of vier schildpadden heb ik gezien. Vooral de schildpad die zich heel stil in het koraal verstopt had vond ik erg grappig. Nooit gedacht dat schildpadden ook verstoppertje spelen en ook nooit verwacht dat ik nog eens zelf een haai zou achtervolgen.

Dan heeft tijdens onze vakantieweek in Queensland nog veel meer gezien onder water. Hij heeft maar liefst 8 duiken gedaan, waarvan 3 op het Great Barrier Reef nabij Cairns en nog eens 5 tijdens onze driedaagse zeiltocht op de Whitsundays. Sanne heeft het snorkelen ook ontdekt en behalve snorkelen vanaf de boot hebben we ook een paar prachtige plekken voor de kust van Magnetic Island verkend.

De mooie plaatjes boven water (en een enkele foto onder water) geven een indruk van onze trip van Cairns naar Mackay. Onderweg hebben we onder meer Kuranda, Mission Beach, Magnetic Island, Bowen, Airlie Beach, de Whitsundays en Cape Hillsborough National Park gezien. De laatste middag bedacht ik me dat ik deze week nog geen kangoeroe gespot had en ik was nog niet uitgesproken of er stond een wallaby langs de kant van de weg in laatstgenoemd National Park! Een mooie afsluiter van weer een prachtige vakantie in Australië.

De Sydney-top 10 die we in 2010 opstelden heeft al vaker als richtlijn gediend voor een bezoek van ‘overseas’. Zo ook deze week met onze eerste gast van deze winter, Sanne! Wederom ‘een mooie mix tussen cultuur en natuur, tussen stad en oceaan, tussen thuis en uit eten, tussen zon en regen en tussen foto's maken voor later en genieten van nu’. Om het voor de reisleider(s) interessant te houden, en voor onze gasten even bijzonder, doen we steeds iets anders. Vandaar deze top tien met een twist.

1. Eerste stop was op donderdagochtend wederom het Opera House! Omdat het buiten behoorlijk koud en nat was heeft Sanne maar meteen een tour geboekt om het bouwwerk van binnen te zien. Blijft een aanrader! Ondertussen heeft ze het OH gelukkig ook nog op zonnigere dagen van buiten gezien.
2. Ondanks dat de Sydney Harbour in plaats van sprankelend blauw door de vele regenval nu enkele dagen modderig bruin was, blijft een tochtje met de ferry een mooie belevenis. Sanne heeft zowel de oostkant (richting Manly en de oceaan) als de westkant (landinwaarts, richting Parramatta) gezien.
3. The Rocks hebben we vanonder onze plu bekeken en om even op te warmen hebben we heerlijk geluncht met warme chocolademelk bij Guylian.
4. Sanne heeft een rondleiding in de Botanische tuinen (dagelijks om 10.30, gratis) gedaan, en een en ander geleerd over de inheemse flora en fauna, waaronder de problematiek rondom de famous flying foxes. De gids adviseerde om half augustus nog eens terug te komen om ‘Spring Lane’ in bloei te zien staan!
5. De plaatselijke ‘VVV’ heeft verschillende stadwandelingen die het CBD op een andere manier laat zien. Sanne heeft gekozen voor de ‘hidden laneways’ en zo heb ik zelfs nog nieuwe plekjes in de stad ontdekt.
6. Darling Harbour blijft een plek met vele attracties, zo is er ook een Maritiem Museum wat Sanne even een bezoekje heeft gebracht. Handig: Tegenwoordig is de weekpas van het OV (‘MyMulti’) ook geldig in de tramlijn (‘Lightrail’) die Darling Harbour met zowel het Centraal Station als een aantal wijken in the Inner west verbindt (Glebe en Lilyfield).
7. In Manly hebben we de bus noordwaarts genomen om vervolgens vanaf Long Reef Point terug te lopen via de kust. Een mooie stukje kust weer, en leuk om met Sanne het de laatste stukje van de lange Coastal walk te doen.
8. In Glebe hebben we de typische terrace houses van de wijken in en rond het centrum gezien, vervolgens hebben we het Nicholson Museum in een oud gebouw van de Uni van Sydney bezocht.
9. Tijdens een droog moment op een verder natte dag hebben Sanne en Dan de Coastal walk van Coogee naar Bondi gedaan. Helaas hebben ze het niet lang droog gehouden... maar wel genoten van het uitzicht op de ruige zee en hoge golven.
10. Ook de Blue Mountains hebben we weer bezocht, met hoogtepunten the Three Sisters en de Wentworth falls. Verder hebben we een mooie wandeling gedaan nabij Blackheath, van Govett’s Leap over de klifrand naar Pulpit Rock was en weer terug.

Tip van Sanne: Neem ook de tijd om het Sydney Olympic Park te bezoeken, met een rondleiding kom je bijvoorbeeld in de kleedlokalen en het Rugby stadion. Het Olympic Park is bereikbaar per ferry en dat is een mooie manier om de westzijde van Sydney Harbour te zien.

Als het hier regent, dan regent het vaak ook hard. Zo ook deze week. Australiërs zijn, net als Nederlanders, goed in klagen over het weer én zijn een kei in het vinden van statistieken om het weer van de dag als het ergste in lange tijd te kunnen typeren. Of zou er een wiskundige bij het KNMI van Australië werken? Dit keer zou er in 24 uur net zoveel gevallen zijn als normaal in een maand! Vorige week (13 juli, 12 graden) was het erg koud in verhouding tot de dag ervoor (12 juli, 19 graden), en dat was al 15 jaar niet voorgekomen… (artikel van de Sydney Morning Herald)

Aangezien een regenachtig Sydney niet uitlokt om foto’s te maken zien jullie meestal zonnige beelden van hier. Daarom ter illustratie twee filmpjes van een stormachtig Sydney:

• Filmpje van Coogee Beach (21 juli) door Dan: op Youtube
• Filmpje van watervallen in het Royal National Park (waar we begin van deze maand nog al die walvissen zagen vanaf de kust!) en van de Manly-ferry die de golven trotseert in de haven: via de BBC

Dertien stranden hebben we dit weekend bewandeld en dertien kliffen hebben we beklommen en weer afgedaald. In twee dagen hebben we een groot deel van The Northern Beaches van Sydney gezien, van Palm Beach in het uiterste noorden van Sydney tot en met Fishermans Beach en Long Reef Point zo'n 25 km zuidelijker. Vanaf het eindpunt hebben we alvast de laatste etappe overzien van de in totaal 130 km lange Coastal & Harbour Walkway die we het afgelopen jaar in verschillende delen, richtingen en gezelschap hebben afgelegd. De laatste etappe brengt ons nog langs stranden als Dee Why, Curl Curl en Freshwater Beach en eindigt in Manly.

Manly, zo gaat de legende, is vernoemd naar de zeer mannelijk uitziende aboriginal krijgers die een van de eerste Britten, Governor Arthur Phillip, in 1788 aldaar aanschouwde. Dezelfde Governor heeft in datzelfde jaar ook Palm Beach een naam gegeven, naar de palmbomen die hij vanaf zee kon zien. Zeer origineel! Andere stranden die we onder meer tegengekomen zijn: Whale Beach (naar de vorm van het strand volgens Dan, naar echte walvissen volgens mij), Avalon Beach (inderdaad vernoemd naar het Avalon uit de tijd van King Arthur) en Bongin Bongin Beach (afgeleid van de oude Aboriginal naam voor de omgeving).

Al met al een heerlijk kort weekendje weg, in een onbekend deel van Sydney. Overigens staan the Northern Beaches (nog meer dan the Eastern Suburbs waar wij wonen) bekend als de dure wijken waar de rijkere medemens minstens een 2e of 3e huis heeft (naast dat penthouse in the city en een terrace house in the inner west). Helaas is een groot aantal van hen, waarschijnlijk ten gevolge van de GFC, gedwongen om afstand te doen van hun ‘prime real estate’. Er staan volop huizen te koop, die wij naar hartenlust beoordeeld hebben. In Nederland is het gras altijd groener bij de buren, maar ik vermoed dat het hier om ‘het zicht op de oceaan is altijd blauwer’ gaat. Of anders toch zeker ‘het zwembad is altijd...’. Nog even doorsparen!

Sinds kort hebben we de beschikking over een auto (in bruikleen van vrienden die een half jaar ‘on sabbatical overseas’ zijn) en nu zijn wandelingen in de National Parks rondom Sydney beter binnen reistijd-bereik. Zo bevonden we ons vandaag binnen een uur midden in het Royal National Park ten zuiden van Sydney. Wederom een ‘Ardennen aan Zee’-ervaring; we blijven genieten van de natuur en de kustlijn hier!

We waren namelijk nog geen vijf minuten op pad toen Dan een wallaby (een klein soort kangoeroe) ontdekte in de struiken. Ik zag nog net de hobbel van zijn rug, maar hij sprong te snel weg om dit moment ook in beeld met jullie te delen. Maar niet getreurd, want we hebben vandaag ook een heel ander type Australische wildlife gespot. Walvissen!* Maar liefst 5 verschillende ‘pods’ en in totaal een stuk of 15! Vanaf de hoge kliffen nabij Eagle Rock hadden we een fantastisch uit- en overzicht over de oceaan en zagen we vier groepen tegelijkertijd, op verschillende afstanden van de kust en elkaar. Ditmaal had Dan zijn camera bij de hand, ook toen een walvis volledig boven het water uitsprong! Wat een mooi moment om mee te maken, zo speciaal omdat je er als toeschouwer totaal geen invloed op hebt. Wat een groot dier ook! En wat een plons toen ie vervolgens weer in het water terecht kwam! Gewoon gezien vanaf de kust tijdens het wandelen... Normaal gesproken beschik ik niet bepaald over veel geduld en heb ik een vrij korte aandachtsspanne, maar wanneer ik aan het walvis spotten ben blijf ik maar kijken. Nu stelde ik juist Dan’s geduld op de proef :)

*Ieder jaar van mei tot half augustus maken de Humpback whales de trektocht noordwaarts vanaf Antartica om in de Coral Sea te paren of te kalven. Daarna zwemmen ze tussen half augustus en november weer terug naar de wateren rondom de Zuidpool. Een korte internetzoektocht geeft een aantal van zo'n 7000 walvissen dat jaarlijks de tocht langs de oostkust van Australië aangaat. Aangezien ze zich voortbewegen met een snelheid van gemiddeld 7 km/u en ongeveer iedere 5-10 minuten wel een keer boven water komen om adem te halen, kun je de walvissen zeker een half uur volgen. Met de hoop dat ze behalve een stukje van hun rug ook een zijvin, staartvin of hele lichaam laten zien. Vanaf begin mei heb ik al verschillende walvissen gezien vanaf Coogee, en iedere keer heb ik staan kijken of er eentje zo vrolijk was om te ‘breachen’. Nu werd na twee maanden walvis spotten mijn geduld eindelijk beloond! Zo mooi!

Deze week hebben we afscheid genomen van twee collega's van Dan en hun gezinnen, met wie we het afgelopen jaar veel contact mee hebben gehad. Tweemaal een afscheidsdiner aan onze kleine eettafel! Aangezien ik niet gewend ben om voor kinderen te koken was het even nadenken welke gerechten ik op tafel zou toveren. Zowel de risotto (met naar keuze tonijn of chorizo) als de rice paper rolls (de opties hiervan beschrijven wordt een recept op zich) vielen goed in de smaak. Onze koelkast hangt nu vol kindertekeningen als herinnering aan zowel Elias als Ricky, Benji & Chris!

Claus en Michelle en hun drie monsters (naar eigen zeggen) zijn verhuisd naar Duitsland en hebben het leven in Sydney na zo'n tien jaar achter zich gelaten. De eerste berichten zijn dat de zomer daar nog kouder en natter is dan de winter hier… Holger en Jo hebben hun huis hier in Coogee ook verlaten, maar zij zijn over ruim een half jaar na een verblijf in de VS en Duitsland weer terug. Alhoewel ze nog niet weten waar ze dan willen gaan wonen. In de Blue Mountains? Ergens in de Inner West nabij Sydney Uni of toch weer ergens langs de kust?

Wij zullen ze allen zeker missen! Door het enthousiasme van Claus en Michelle zijn wij ook aan het snorkelen geslagen en heeft Dan ondertussen zijn 2e duikcursus voltooid.* Ze hebben ons hun onderwatercamera ‘nagelaten’, waar we erg blij mee zijn! Ook zal ik Jo als hardloopmaatje missen, we hebben heel wat dingen besproken en met name vergeleken hoe een en ander er in respectievelijk Australië, Amerika en Europa/Nederland aan toegaat. Van Jo & Holger hebben we de auto in bruikleen de komende tijd. Zo kunnen we weer andere plekken gaan verkennen die met het OV minder gemakkelijk bereikbaar zijn.

* De cursus bestond uit allereerst een ochtend theorie, gevolgd door maar liefst 5 duiken. Dan heeft tijdens de diepe duik (tot 30m op zee) een heuse stingray gezien en tijdens de nachtduik onder meer een zeepaardje (dat zich rustig liet bewonderen), een jonge port jackson shark (die schijnen vegetariër te zijn...), een paar kleine stingrays en nog een octopusje.

Misschien voelde ik me vooraf wel net zo als voor mijn eerste echte scoutingkamp, met de padvindsters naar (het dorpje) Zeeland in 1992. Ook alleen op avontuur, twee weken ‘ver van huis’, zonder te weten wat me te wachten stond. Net als toen oude kleren mee, slaapzak erbij en verwachtingsvol over het kamperen en 24 uur per dag buiten zijn. Zo enthousiast als ik toen was na afloop, ben ik ook nu over mijn avontuur in het Purnululu National Park. Geen sprankje heimwee en gewoon genoten van het samenzijn in een groep, de activiteiten en de natuur.

Wanneer ik terugdenk aan mijn dagen in de outback van West Australië, dan noem ik het voor mezelf ook eenvoudigweg ‘zomerkamp’. De gezelligheid, het samen kletsen, lachen en ervaringen uitwisselen, het koken voor een grote groep en samen eten zijn allemaal ingrediënten voor een geslaagd zomerkamp. Evenals iedere dag een kampvuur, slapen onder de sterren, samen aan de slag zijn en leven uit een rugzak.

En avontuurlijk? Dat is maar hoe je het bekijkt. Ik had me ingesteld op hudo's in plaats van wc's, een tijd niet douchen (althans niet met warm water), koken op een kamptoestel bij maanlicht en veel blikvoer. Back to basic in de outback zeg maar. Bleek dat we een accommodatie hadden op ongeveer 500 meter van de ranger van het National Park, met onze eigen overdekte kampkeuken met verlichting, koelkast, vriezer en oven. Verder konden we iedere dag heerlijk warm douchen en was er zelfs een wasmachine om onze roodbestofte kleding uit te wassen na een dag ‘hard’ werken. Wel heb ik iedere nacht in een swag geslapen, een soort minitent en matje ineen waar ik met mijn slaapzak in kon kruipen.

Onze groep ‘conservation volunteers’ bestond toevallig uit alleen maar dames, variërend in de leeftijd van begin 20 (de backpackers) tot in de 50. Een typische werkdag begon om 07.30 en om 15.00 waren we vaak weer klaar, met tussendoor ruim de tijd voor morning tea en lunch. Naast ondersteuning van de ranger bij het vervangen van houten paaltjes voor metalen versies, het schoonmaken van enkele drains (afvoergoten) en ander onderhoud aan wandelpaden hebben we ons ook bezig gehouden met natuurbehoud. Onze voornaamste taak was het verwijderen van passionfruit vines die als een soort druivenranken over andere bomen en struiken groeien. Deze wilde passievruchtplant komt oorspronkelijk uit Zuid Amerika en overwoekert in toenemende mate de inheemse planten in onder meer de Kimberley in Noord-West Australië.

De Kimberley is een gebied ter grootte van 3x Engeland (met in totaal 41.000 inwoners) en kent een tropisch klimaat met een nat (‘the wet’) en een droog seizoen. Een van de belangrijkste rivieren in de Kimberley, de Fitzroy River, was het laatste natte seizoen (november t/m april) maar liefst 30 km breed! Het Purnululu National Park, ook wel bekend als de Bungle Bungles, ligt 800 km landinwaarts en is vanaf Broome bereikbaar via de Great Northern Highway. Vanaf de snelweg is het nog 53 km over een onverharde weg, dwars over het boerenbedrijf ‘Mabel Downs Station’ met een omvang van ruim 250.000 hectare. Ik besefte toen we daar reden dat je dan niet alleen eigenaar bent van een flink lapje grond van zeg 50 bij 50 km, maar ook van meerdere heuvels. Stel je voor, je eigen berg in de achtertuin!

Iedereen met een groot natuur-, kampeer-, en/of scoutinghart raad ik aan om een project met Conservation Volunteers Australia (CVA) te overwegen als je toch in de buurt bent en de tijd ervoor over hebt. CVA biedt verschillende mogelijkheden om de natuur overal in Australië te helpen, voor een dag, tijdens een weekend of, zoals ik, tijdens een meerdaags project. In de outback, ergens aan de kust of op een eiland (zelfs in Nieuw Zeeland) kun je aan de slag en ervaar je de omgeving op een totaal andere manier dan als backpacker of grey nomad.

Bennie, Robbie en alle andere scoutingmensen die hier meelezen en binnenkort op kamp gaan, veel plezier! Maak er weer een geweldige ervaring van voor jezelf en de kids. De rest ook een fijne vakantie gewenst in NL, Europa of waar ook ter wereld. Geniet van de zomer! Een aantal van jullie komt zelfs deze kant op :) We kijken erg uit naar over 3, 4 en 7 weken wanneer we respectievelijk Sanne, Arja & Cor en Bernie, Franka, Ine & Jo zullen verwelkomen!

Een paar weken geleden zaten er een stuk of 10 kleine spinnetjes in de badkamer, waarschijnlijk binnengekomen via het rooster in de muur. Een aantal binnen handbereik heb ik verwijderd en een hoog drietal heb ik laten zitten. Die nacht droomde ik van een invasie aan kleine spinnetjes en stond mijn bed ook nog eens in de badkamer en kon ik geen kant meer op... De volgende ochtend bleek het aantal spinnetjes wel toegenomen maar niet zo drastisch als in mijn nachtmerrie. Gewapend met de zeer agressieve spuitbus om kakkerlakken te vernietigen heb ik toen de roosters onder handen genomen en sindsdien lijken we weer spinvrij te zijn.

Gelukkig is mijn eigen spiderman weer in het land om me van deze en veel gevaarlijkere exemplaren te redden!

Vorig jaar had ik regen en Dan een mooie avond bij het bekijken van de lichteffecten op het Opera House, dit jaar was het andersom. De foto’s zijn er niet minder om!

Tja, daar zit je dan in je eentje in Sydney. Of in dit geval Marieke. Nu kan ik wel doen alsof ik heel zielig was, maar eigenlijk heb ik me prima vermaakt. Met meetups van onder andere ‘my kitchen rocks’ en ‘social outings’, lezingen bij achtereenvolgens het Sydney Writers’ Festival en Creative Sydney en etentjes zowel thuis als ergens anders. En tijdens werkschrijftijd ben ik afwisselend aan de slag met fictie (@studeerkamer, thuis) en non-fictie (@40K, city).

De afgelopen weken heb ik tijdens al deze activiteiten ook weer verschillende nieuwe mensen ontmoet, waarbij de terugkerende vragen na de eerste kennismaking vaak zijn ‘Wat doe je’ en ‘Waar kom je eigenlijk vandaan?’. Mijn antwoord op de eerste vraag heeft zich inmiddels ontwikkeld van ‘jobless’, via een aarzelend ‘I am trying to write children’s stories’ naar een variatie op ‘aspiring writer and also research volunteer’. Mijn antwoord op de andere vraag is steeds hetzelfde uiteraard, maar de reacties zijn heel divers. Af en toe wordt zelfs gedacht dat ik van Franse afkomst ben. Zou leuk zijn als ik dan ook een woordje Frans sprak! Deze conversatie tussen een Australiër en mijzelf wil ik jullie niet onthouden:

Van alle bekende plekken in Nederland heeft Dan geen foto’s gemaakt maar hij heeft des te meer genoten van alle bezoeken en etentjes. Eén moment is wel vastgelegd: met dank aan Floor een foto van Arja, Cor, Dan en Peter op de 120e verjaardag van de eerste twee! Van een aantal onbekende plekjes in Stockholm heeft Dan wel wat foto’s gemaakt.

In de vroege ochtend had ik al een paar keer de planeten Mercurius, Venus, Mars en Jupiter boven de oceaan gezien. Bijzonder helder en iedere dag in een net andere configuratie zoals dat zo mooi heet. Niet dat ik ze als zodanig herkend had, maar de lichtpuntjes in een verder sterloze hemel waren me zeker opgevallen.

Het duurde even voordat ik Dan overtuigd had dat ie zo’n ‘once in a lifetime experience’ * niet aan zich voorbij kon laten gaan. Uiteindelijk is hij de ochtend van zijn vertrek naar Europa ook maar vroeg opgestaan om dit fenomeen te aanschouwen. En Dan zou Dan niet zijn om dit dan ook vast te leggen met zijn fototoestel!

Leuk detail: In een artikel in de Sydney Morning Herald is aan een astronoom gevraagd welke invloed zo’n gebeurtenis heeft op de mens, astrologisch gezien. Het antwoord luidde: “Astronomen hechten daar geen enkele waarde aan, wat betreft de kracht die de planeten uitoefenen op mensen.” En hij voegde er droog aan toe: “Een mug die in je kamer rondvliegt heeft veel meer invloed.”

* The alignment of the four planets, which happens only once every 50 to 100 years, will occur just before sunrise, the Sydney Observatory says. "Every couple of years you get two or three planets that come close together, but to have four is particularly rare," the observatory's education officer, Geoffrey Wyatt, said. The last time Australians saw such a show was in 1910, and the next occasion would not be until 2056, Mr Wyatt said.

Een jaar geleden kwamen we aan in Sydney, met alleen wat kleding en klein spul in onze backpacks. Ondertussen hebben we veel meer spullen verzameld dan wat in die twee rugzakken zou kunnen passen. Ik denk dat we volgend jaar vlak voor vertrek maar op de Ozzie-manier een ‘garage sale’ houden om de hoeveelheid weer terug te brengen naar iets draagbaars. Na een jaar van ‘optellen’ is het aftellen in feite nu begonnen, ook al hebben we nog geen geplande datum om naar af te tellen. Dat het een mooi jaar is geweest hebben jullie allemaal al mee mogen lezen en dat er nog een fantastisch jaar gaat komen daarvan ben ik overtuigd.

Misschien geloof je me niet, maar naast alle fotomomenten hebben we ook een dagelijks leventje! Dit leventje bestaat net als in Nederland uit vroeg opstaan, werken, boodschappen doen, eten koken en stofzuigen en dergelijke. In juli vorig jaar schreef ik al iets over ons dagelijks ritme, maar sindsdien is er wel het een en ander veranderd. Alhoewel bij Dan de veranderingen nog wel meevallen. Hij is dan ook de constante, terwijl ik de sinus ben in onze relatie… aldus Dan’s wiskundige benadering van de situatie!

Dan gaat nog steeds zoveel mogelijk iedere dag met de fiets naar het werk, waar hij gestaag vooruitgang boekt met Lie algebras, extremale elementen, groepen, en het oplossen van bugs in Magma. De groep collega’s die ook aan het computerpakket Magma werken wisselt regelmatig en hij deelt zijn kantoor de ene keer met een Engelsman en dan weer met een Fransman. Verder zijn er al een Nieuw Zeelander en een in Canada woonachtige Nederlander op bezoek geweest. Op dit moment is Dan helemaal klaar met inpakken voor zijn bezoek aan Europa, onder de dekmantel van een congres in Stockholm zal hij voorafgaand ook tien dagen in Nederland zijn! Ik ben een beetje jaloers want ik zie overwinteren in Nederland wel zitten met temperaturen hier van 8 tot 16 graden. En binnen is het dan even warm (of koud) als buiten.

Mijn leventje heeft de afgelopen maanden een aantal ups en downs gekend. Na het afronden van het ‘studieboek’ waar ik zes maanden parttime aan heb gewerkt, heb ik de banenjacht nog steviger ingezet. In de afgelopen maanden heb ik contact gehad met acht recruiters op verschillende gebieden, waarvan twee recruiters ook echt behulpzaam waren. Verder heb ik zo’n 35 (open) sollicitatiebrieven geschreven, steeds opnieuw een draai gegeven aan mijn CV om zo passend mogelijk op een functie te reageren. Ook heb ik behalve op LinkedIn ook een profiel aangemaakt op het Australische MyCareer.com. Van het aanmaken van die profielen en de gesprekken met recruiters heb ik onder meer geleerd dat niet alleen de inhoudelijke kennis en ervaring op het gebied van duurzaamheid, scholenbouw en bouwtechniek relevant zijn, maar ook de projectmanagement ervaring en andere competenties die ik in de loop der jaren ontwikkeld heb. Helaas heb ik verschillende afwijzingen gekregen en ook vaak genoeg gewoon niets meer gehoord op mijn sollicitatiebrief en/of meerdere telefoontjes. In totaal heb ik maar liefst 1 sollicitatiegesprek gehad, voor de functie van Sustainability Manager bij een middelgroot bouwbedrijf. Het gesprek ging goed en ik was relatief goed op de hoogte van de actuele zaken rondom duurzaamheid, maar ik ben later alsnog afgewezen vanwege het ontbreken van lokale werkervaring en kennis van de wet & regelgeving in Australië.

Zonder verder op alle details in te gaan is de zoektocht naar een baan een behoorlijk frustrerende periode geweest, waarin ik verschillende invalshoeken gezocht heb maar toch heel vaak het gevoel had dat het eenrichtingsverkeer betrof. De waarheid (ofwel mijn perceptie ervan) is dat de banenmarkt op het gebied van duurzaamheid op het moment niet erg breed is en men vooral op zoek is naar (installatie)techneuten of sustainability managers met meer dan 10 jaar werkervaring. En laat ik dat nu net niet in mijn mars hebben… Verder speelt mijn tijdelijke verblijf hier en het feit dat Engels mijn 2e taal is mogelijk ook een rol, alhoewel ik dat vooraf niet had ingeschat als een drempel omdat Sydney zo’n multiculturele stad is.

Geen eind goed, al goed, waar ik op het einde van deze blog ‘ineens’ met die droombaan om de hoek kom. Of toch wel? Ik besefte in ieder geval steeds meer dat ik zo niet aan het genieten was van deze prachtige stad en ons leven hier. Bovendien heeft een jaar solliciteren voor een baan die ik vervolgens minder dan een jaar zou gaan doen ook niet veel zin. Na een jaar down under klim ik nu op uit dit dalletje en is mijn tijd niet meer ‘te koop’ maar is het ‘te geef’. Tijd is ten slotte de mooiste gift die er bestaat. Allereerst geef ik mezelf de tijd om kinderverhalen te gaan schrijven en ten tweede ga ik twee dagen per week aan de slag bij de 40K foundation, een organisatie die zich inzet voor kinderen in India.

Om met het vrijwilligerswerk te beginnen, ik ga onderzoek doen naar de invloed van onderwijs op armoede en daarnaast meewerken aan lopende projecten vanuit het kantoor in Sydney. Mijn betrokkenheid is nog maar pril maar de eerste indruk van 40K is een enthousiaste groep mensen met een duidelijk doel voor ogen: het bestaan van kinderen in India door middel van onderwijs en ‘life skills’ een boost geven en zo armoede te bestrijden. Behalve deze ‘bureaubaan’ ga ik ook mijn handen uit de mouwen steken, in juni ga ik twee weken naar de outback van West Australië. Daar ga ik mee helpen met het onderhoud van wandelpaden en algemeen natuurbehoud in het Purnululu National Park. Dat wordt erg back to basic, inclusief slapen in een swag onder de sterren. Duidelijk ver buiten mijn huidige comfortzone van bureau, laptop, kop thee & heater van dit moment! Bovendien hoop ik in de outback ook inspiratie op te doen om vervolgens weer over te …

… schrijven! Maar daarover later meer, deze blog is alweer lang genoeg en veel is er ook nog niet te vertellen. Ik ga de tijd nemen om alle ideeën voor korte en lange verhalen die in mijn hoofd rondzweven concreet op papier te zetten en om te vormen naar iets leesbaars. Op dit moment ben ik vooral nieuwsgierig naar het proces op zich en alle voorlopige versies van een verhaal. Mijn eigen verzonnen motto is dat ik gewoon het ene woord na het andere woord ga schrijven, zoals ik bij hardlopen ook de ene voet voor de andere zet. Een inspirerende vergelijking want vorig jaar heb ik op onze eerste avond hier mijn enkel zwaar gekneusd, maar op 8 mei (precies een jaar later) liep ik mijn eerste wedstrijd: acht kilometer in 44.25!

Iedere dag ontdek ik wel weer een nieuw Engels woord, of een nieuwe betekenis van een woord dat ik al kende. In geschreven tekst is de betekenis van een woord meestal wel af te leiden van de context en in een gesprek vraag ik gewoon om verduidelijking. Ook heb ik wel geleerd dat ik bij een begrip van pakweg 75% van de woorden ook prima vooruit kom, dit is vooral handig als ik in gesprek bent met een Australiër met een willekeurig zwaar accent (slang ofwel dialect, maar ook een Chinees of Frans accent). Ik loop dus niet dagelijks met een woordenboekje rond, alhoewel het wel prettig is af en toe iets op te zoeken.

Bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden, dus de beschrijving van bijvoorbeeld mensen, dingen en gebeurtenissen zijn voor mij de lastigste woorden omdat die meerdere dingen kunnen betekenen. Of meerdere woorden betekenen ongeveer hetzelfde zoals ‘quaint’, ‘queer’ en ‘quirky’, namelijk ‘different from the ordinary in a way that causes curiosity or suspicion’. Er is ook een verschil tussen mijn passieve en actieve woordenschat. Wanneer ik een van bovenstaande woorden hoor of lees dan weet ik ongeveer wat de betekenis is, maar wanneer ik zelf een omschrijving moet geven zou ik het woord ‘strange’ gebruiken. Gewoon omdat die andere woorden niet bepaald op het puntje van mijn tong liggen.

Hoe kom ik hier nu op? We hebben pas een oud kerkhof in Newtown bezocht. En dat is een typisch voorbeeld (‘quintessential’) van de betekenis van quaint, queer & quirky. Kijk zelf maar!

PS. Behalve vreemde dingen hebben we ook gewone dingen gezien & gedaan, zoals een rondje fietsen in Centennial Park, wandelen rondom een stuwmeer in Manly en een korte wandeling naar Maroubra.

Op vakantie in de stille oceaan, wie denkt daar nu aan als je in Nederland woont? Een paar maanden geleden bedachten we dat het wel heerlijk zou zijn om ‘nu het zo dichtbij is’ een eiland in de pacific te kiezen voor een weekje weg. Wat te denken van bijvoorbeeld Fiji, Samoa, Tonga, Tuvalu of Vanuatu? Mooie namen voor naar alle waarschijnlijkheid nog mooiere plekken. Maar ik hoefde niet lang na te denken. Ik wilde naar Noumea in New Caledonia! Want dan kon ik eindelijk het fantastische gebouw dat Renzo Piano ontworpen heeft voor het Jean-Marie Tjibaou Cultural Centre in het echt gaan zien! Dat had ik nou nooit kunnen denken toen ik dit gebouw als een van mijn referenties gebruikte in mijn afstudeerproject een paar jaar geleden.

Behalve van dit prachtig ‘staaltje’ natuurlijke architectuur hebben we voornamelijk genoten van alle franse invloeden en van de wonderlijke onderwaterwereld. New Caledonia is namelijk een overzees gebiedsdeel van Frankrijk, in 1853 geannexeerd door Napoleon III, en het hoofdeiland ‘Grande Terre’ wordt omgeven door een echte lagoon. Deze lagoon wordt gevormd door een koraalrif van ongeveer 1500 km om Grande Terre, Ile des Pins en wat kleinere eilanden heen.

Bij aankomst mochten we ons aansluiten in de rij EU-burgers bij de douane, een vreemde gewaarwording zo ver van huis. Vanaf dat moment mochten we ook betalen in Francs, deze ‘franc des colonies françaises du Pacifique’ zijn vrolijke biljetten van het formaat servet. Aangezien Dan’s portemonnee niet gewend is aan zulke afmetingen mocht ik deze week als penningmeester fungeren, geen probleem! Onze eerste indruk van New Caledonia (‘Nieuw Schotland’ - zo genoemd door James Cook) is inderdaad een warme versie van Schotland, dat deels Australisch aandoet vanwege de rode aarde en uiteraard ook Franse invloeden heeft. Denk aan baguettes, brie & bordeaux! Af en toe hing er overigens een aroma in de lucht dat sterk deed denken aan mijn tijd in Tanzania. Vermoedelijk een combinatie van het leven buiten in een warm klimaat, bepaalde boomsoorten en de geur van een houtvuur.

De lagoon en haar bewoners zijn gewoonweg prachtig, Dan heeft een aantal keer gedoken en ik heb tijdens het snorkelen voor invalfotograaf gespeeld met een geleende onderwatercamera. Zo kunnen jullie een beetje meebeleven hoe prachtig het onderwater is en zelf kunnen we het nu weer opnieuw beleven. Tijdens het snorkelen waan ik me echt in een andere wereld en denk ik nergens anders aan, zo intrigerend zijn de vissen, de kleuren en het koraal. Ik ben letterlijk een paar keer afgedreven en bevond ik me ineens een stuk verder van het strand dan ik dacht. Vooral toen ik een schildpad ontdekt had die rustig zeegras aan het eten was onder water.

Maar zo stoer als Dan ben ik niet hoor! Hij heeft tijdens zijn duiken dingen gezien die ik me niet eens durf voor te stellen. Tijdens de eerste duik nabij Amedee Islet heeft hij bijvoorbeeld de rand van het rif bezocht waar de lagoon zo’n 20 meter diep is. In deze koraalwand zitten af en toe passages naar de oceaan waar vele waterdieren en vissen langskomen, daar heeft Dan manta rays met een spanwijdte van maar liefst 3 meter gezien. En ja ook haaien, op enige afstand weliswaar en naar zijn zeggen ongevaarlijke grey sharks. De tweede duik bracht hem bij een schipwrak, wat heel vreemd is omdat hij nu als het ware in ‘3D’ een boot kan bekijken in plaats van het gewoonlijke ‘2D’. Hij kon zo ineens van de voorsteven opstijgen naar het puntje van de mast en andersom. Tijdens een derde duik een paar dagen later heeft ook Dan voor het eerst schildpadden gezien, en wederom haaien.

Volgens mij kan ik nog uren vertellen over deze mooie vakantie op het eiland en onder water, maar ik laat jullie maar vlug de foto’s bekijken (of heb je dat al gedaan, nog beter!). Een bizarre ervaring ter afsluiting: Amedee Islet waar we een hele dag hebben doorgebracht met duiken en snorkelen ligt ongeveer 35 minuten uit de kust van Noumea aan de rand van de lagoon. ’s Ochtends zijn we in een soort rubberen motorboot die kant op gevaren gestuiterd over de hoge golven en onder een grijze, dreigende hemel. De terugvaart aan het eind van de middag beloofde een iets rustiger ritje omdat het weer wat opgeklaard was. Maar rustig staat niet in het (franse) woordenboek van deze duikinstructeurs. De boot had een goede vaart erin en eigenlijk was iedereen bezig met zijn of (in mijn geval) haar eigen gedachten. Terwijl ik mezelf met alle macht vastklampte aan een touw om niet over boord te vallen schoten mijn gedachten heen en weer tussen al het moois dat ik gezien had en of we misschien dolfijnen zouden zien onderweg. Toen de boot wat afremde dacht ik dat ze wat gespot hadden en ik was druk bezig met rondkijken toen ik de waterpolitie ontdekte. Daar middenin de stille oceaan (vooruit midden op de lagoon) werden we gewoon aangehouden! Niet vanwege het overschrijden van de snelheidslimiet maar omdat we er zo vervaarlijk en crimineel uitzagen. De politie wilde weten wie er precies aan boord was en ging van iedereen naam en geboortedatum & geboorteplaats opnemen terwijl de boot (8 bij 2 meter) stevig op een neer bleef deinen. Het is nogal een opgave om in die omstandigheden een Fransman in het Engels onze Nederlandse gegevens te spellen. Zinloos ook. Maar ondertussen had ik genoeg tijd om de andere toeristen te verdenken van criminele escapades en ik voorzag voor enkele van hen al hele vluchtpogingen per helikopter á la James Bond. Helaas, zo spectaculair werd het niet, maar na afloop was de rust zeker niet weergekeerd: wat kunnen die duikinstructeurs kakelen zeg. Ze waren als echte Fransen hoogst beledigd en opgewonden dat dit ze was overkomen! Ineens was het niet meer zo stil op de oceaan.

De klokken zijn weer verzet, eerst eind maart in Nederland en een week later ook hier. Jullie lange zomeravonden gaan beginnen en hier zijn ze helaas afgelopen, de zon gaat nu al voor zessen onder. Nu zijn jullie dus aan de beurt om ons jaloers te maken met verhalen over gezellige barbecues en zomerse uitjes! Dat de herfst begonnen is, blijkt ook als ik voor deze blog terugblader in mijn dagboek: veel regenachtige zondagmiddagen waarop we met een kop thee/koffie en een boek/krant op de bank zaten. Daarentegen waren de zaterdagen ons wel goedgezind, met een zonnetje en 25 graden is het vooralsnog goed toeven in de Australische herfst. De foto’s van het Sydney Wildlifepark, optreden van ‘Fleetwood Mac’ in Taronga Zoo, de Twilight Cruise op een oud zeilschip in de haven en de wandelingen door het Royal National Park en Lane Cove National Park spreken voor zich.

Ditmaal een korte blog want ik ben druk bezig mijn Frans op te halen en mezelf te herinneren wat de regels voor rechtsrijdend verkeer ook alweer zijn voor onze vakantie over 10 dagen in New Caledonia. Nu nog bedenken of ik de prijzen in francs (officieel de CFP-Franc, ofwel de franc des colonies françaises du Pacifique) ga omrekenen naar de Australische dollar of de euro (100 francs is ongeveer 1,15 AUD of 0,84 EUR), en wat we daar allemaal gaan zien en doen!

Al eens eerder schreef ik over snorkelen hier in de buurt, sinds we van de Sint beiden een snorkelset hebben gekregen zijn we regelmatig te vinden in Clovelly Bay. Verder hebben we ook al gesnorkeld in Gordon’s Bay, bij Shelly Beach (Manly) en bij Bare Island maar Clovelly & Gordon’s Bay blijven favoriet. Vooral omdat het ‘om de hoek’ is! Gordon’s Bay is maar 10 minuten lopen en Clovelly is nog eens 10 minuten verder naar het noorden. Op Google images krijg je al een eerste indruk van de baai, de vele snorkelaars en van de befaamde Blue Gropers die Clovelly hun thuis noemen.

Bluey is voor het eerst gezien in Clovelly in 1961, alhoewel zijn voorvaders waarschijnlijk al veel langer in deze wateren leven. Vanaf 1969 is de Blue Groper een beschermde diersoort in NSW, maar een aantal keer vreesde men toch dat Bluey vermoord zou zijn door spearfishers. Meer recente ‘assassination attempts’ (dat is een toch veel mooiere omschrijving dan ‘een poging tot moord’), o.a. in 2002, hebben ertoe geleid dat de hele kust van Coogee tot Bronte een beschermd aquatic reserve is geworden waarbij spearfishing verboden is bij Clovelly en Gordon’s Bay.*

Naast Bluey en zijn twee grijsblauw getinte vrouwen zien we eigenlijk ook altijd veel Mado’s (zebravis vind ik een betere naam), geelzwarte Stripeys, een enkele ‘Sergeant Baker’ en ‘Senator Wrasse’ (ofwel de door mij gedoopte papegaaivis) en vele zilvergrijze vissen waarvan ik vermoed dat het Silver Drummers of Silver Sweeps zijn. Andere vissen die hier te vinden zijn zie je op dit bord over ‘Marine Life of Clovelly Bay’ of ‘live’ via dit filmpje op Youtube. In het begin van het filmpje zie je een ongevaarlijke (!) Port Jackson haai, na één minuut komt Bluey voor het eerst in beeld begeleid door een boel zebravissen en na ongeveer 3’20 zie je een zeester over de bodem voortbewegen. Als snorkelaar blijf ik tot nu toe aan de oppervlakte en kijk ik naar beneden, maar Dan zwemt net als de man in het filmpje ook regelmatig naar de bodem op ongeveer 4 meter diepte. Verder zie je de man af en toe stenen omdraaien omdat daar allemaal schelpdieren en plantjes op groeien waar Bluey en andere vissen meteen op af komen om lekker op te smikkelen.

Dan is de onderwaterwereld zo goed bevallen dat hij nu ook bezig is met een duikcursus en deze week heeft hij bij Bare Island zijn eerste oceaanduik gedaan! Op een klein half uurtje fietsen ten zuiden van Coogee ligt Bare Island, dit is een fort op een eilandje in de haven van Botany Bay dat met een brug verbonden is met het vasteland. Leuk detail: op dit eiland is een stukje van de film Mission Impossible II opgenomen. De duikcursus bestaat uit een theoriegedeelte, een zwembadsessie en twee keer twee oceaanduiken en zo leert hij alle apparatuur controleren, aansluiten en gebruiken. Ook oefeningen zoals ‘neutrally buoyant’ blijven (niet boven drijven en niet naar de bodem zakken), onder water je masker leegblazen, ademen uit de reserve-regulator van je buddy, etc, etc komen uitgebreid aan bod. Met al deze onderwater activiteiten wordt het eigenlijk ook tijd voor een onderwatercamera... Voor wie Dan’s duikcursus wil meebeleven geeft dit filmpje een indruk. Het filmpje zelf is wat langdradig, maar je ziet Bare Island en ook de duikpakken van de deelnemers. Dat is nog eens wat anders dan een maskertje en twee flippers voor tijdens het snorkelen.

Clownvissen hebben we overigens nog niet ontdekt tussen al dit moois, maar onlangs hebben we als onderdeel van het Australian Film Festival wel Finding Nemo gekeken op een groot scherm op het strand van Clovelly :) Gelukkig hebben we nog wat mooie plannen in het vooruitzicht, wie weet vinden we Nemo tijdens onze vakantie naar New Caledonia volgende maand of later dit jaar tijdens een trip naar het Great Barrier Reef.

* Bronnen: timeoutsydney.com.au en environment.nsw.gov.au.

Natuurlijk zijn we af en toe ook boven water te vinden. En niet als toeristen maar als echte inwoners van Sydney. Want er zijn zelfs al weekenden voorbij gegaan zonder dat we foto's hebben gemaakt, we zijn duidelijk toerist-af! Een terugkerende opmerking op zondagavond illustreert onze nieuw verworven ‘laid-back’-houding: “Wat een heerlijk rustig weekend was het weer, wat hebben we eigenlijk gedaan? Hmmz, volgend weekend doen we echt meer hoor!”

Wat hebben we zoal gedaan:

• Gesnorkeld dus, en gezwommen: O.a. in Wylies Baths, in Giles Baths en in de rockpool aan zuidkant van Coogee Beach. Zelf heb ik ook een keer gezwommen in McIver's Bath, een rockpool speciaal voor vrouwen voor een toegang van maar liefst 20 cent.
• Gepicknickt: Lekker met een kaasje, een nootje, een crackertje, wat veggies en een dipsausje! En een wijntje voor Dan erbij. O.a. in Dunningham Reserve (of eigenlijk gewoon het park ten noorden van Coogee Beach - iedere vierkante meter groen heeft een naam in Sydney), in Queenspark en op verschillende plekken in de Botanical Gardens.
• Gebarbecued: Ter ere van Jo's verjaardag of zomaar samen met collega's van Dan. Iedere keer verzinnen we weer wat nieuws om mee te nemen. O.a. koude komkommer-yoghurt soep, een roodgele salade met ananas, tomaat en sla, lamsburgers met mint of kipsate-spiezen.
• Lekker uit eten: Bijvoorbeeld lunchen bij Café Cozzi, op Coogee Bay Road waar Dan vaker zijn long blacks haalt, en af en toe 's avonds uit eten bijvoorbeeld bij de Marokkaan of de Thai. We hebben op advies van eerder genoemde Jo een andere Thai uitgeprobeerd, deze zit ook maar op 250 meter bij ons vandaan, maar dan op Arden Street. Heerlijk gegeten weer, een rode curry met eend voor Dan en een garnalen en gegrilde groenten salade voor mij.
• En ‘uit drinken’: Wijn proeven bij het NSW Wine Festival in Hyde Park. Dan kon bijna niet kiezen uit het ruime aanbod van wijnregio's en varianten. Uiteindelijk heeft hij maar liefst negen wijnen uitgeprobeerd bij vijf verschillende stands in de loop van de middag.

Helaas heb ik (Marieke) op dit moment ‘huisarrest’ want deze week is bij mij whooping cough, oftewel kinkhoest, geconstateerd en dat is besmettelijk en vooral risicovol voor jonge kinderen. Ik had al een week last van kriebelhoest waar ik ook 's nachts af en toe van wakker werd. De dokter vermoedde al vrij snel dat het whooping cough was. Overigens begreep ik op dat moment niet dat het kinkhoest betekende, dat heb ik later op Wikipedia opgezocht. Maar ik begreep wel dat het een soort van heerst in de regio en dat ik antibiotica moet slikken om het besmettingsgevaar tegen te gaan. Gelukkig voel ik me op de hoest na niet ziek. Wonderlijke gang van zaken is ook dat ik het ‘wattenstaafje’ met slijm uit mijn mond zelf naar de patholoog moest brengen. De patholoog hadden we eerder al ontdekt, te midden van een lunchroom en een Mexicaans restaurant. Toen vroegen we ons al af, met CSI en NCIS en dergelijke series in het achterhoofd, wat zo'n bedrijfje toch op deze (vrolijke) plek deed... Dat mysterie is dus ook opgelost!

Trouwens, de titel deed me denken aan een kaart die ik nog heb liggen om te versturen ‘We're still above water’ getekend door de Fiep Westendorp van Australië: May Gibbs. Degene die het eerst een reactie achterlaat bij dit stukje krijgt 'm toegestuurd!

En ineens was ik weer in Dommelen! Vreemde gewaarwording om na ongeveer 30 uur reizen in een keer weer thuis te zijn. Robbie heeft me opgehaald op Schiphol en na een gezellige trein- en busreis was ik het laatste stukje met de bus nog even alleen en heb ik mezelf toch een aantal keren in mijn arm geknepen. Want was dit nu echt of een droom? De afgelopen maanden heb ik namelijk herhaaldelijk meegemaakt dat ik in een droom in Nederland was en dat ik op een gegeven moment in die droom afvroeg ‘Maar hoe ben ik hier dan gekomen?’. Vervolgens kwam ik er dan achter dat ik daar helemaal niet kon zijn en pats droom afgelopen. Gelukkig stond mam bij de bushalte en kon ze me verzekeren dat ik echt thuis was!

In de 10 dagen dat ik in Nederland was heb ik teveel gedaan om op te noemen, zo’n drukke agenda heb ik maanden niet gehad! Maar wat was het fijn om (bijna) iedereen weer te kunnen zien en wat heb ik veel gepraat. Soms wist ik niet meer of ik iets al verteld had aan iemand, maar dan bleek ik dat de avond ervoor of zelfs die ochtend nog met iemand anders te hebben besproken. En op de vraag of ik Dan miste kon ik niet anders reageren dan ‘Geen tijd voor!’ om vervolgens erg streekromannerig toe te kunnen voegen ‘Maar straks ga ik weer terug naar de zomer en de liefde!’. Ik heb Dan dus maar sporadisch gesproken, zo herinner ik me een skypegesprek van zes minuten terwijl ik ook nog aan het ontbijten was omdat ik bijna de bus naar Eindhoven moest halen.

Wat is me verder opgevallen in Nederland? Dat alles zo snel vertrouwd en ook gewoon is, maar dat kleine dingen weer anders kunnen zijn. Denk aan OV-chippunten, de rondweg Eindhoven die echt af is, de HEMA in Utrecht als een soort AH To Go en tv-series als BZV waar ik niet over mee kan praten. Tijdens een bezoekje aan de Albert Heijn zag ik verschillende producten waar ik al maanden niet aan gedacht heb zoals duo penotti, kokosbrood, voorverpakt vlees voor twee personen en voorgesneden groenten in alle soorten en maten. Ook zijn er dingen die ik stiekem een beetje mis: winterthee, dropjes en stroopwafels – dus die heb ik nu maar ingevoerd in Australië!

En dan is het ineens weer tijd om terug te gaan. Of is het heen? Want waar is nu thuis? Dat Nederland vanwege alle lieve mensen en de vertrouwde omgeving mijn thuis is dat mag duidelijk zijn. Maar Australië heeft zeker een plekje in mijn hart veroverd vanwege de prachtige omgeving en de mooie kansen die we hier krijgen. Voor nu is het dus geweldig om weer terug te gaan, terug naar de zomer en de liefde ;)

Terwijl Marieke in het koude Nederland was heb ik hier in Sydney van het mooie weer genoten met een "beach BBQ", zwemmen in zee na 't werk, drakenbootraces in Darling Harbour ter ere van Chinees nieuwjaar en mooie zomeravonden (helaas zonder de liefde! :p) in Coogee :)

Terwijl Cairns en omgeving gebukt gingen onder de cycloon Yasi, de rest van de Queensland af en toe opnieuw natte voeten kreeg en Melbourne en Perth dit weekend respectievelijk te maken hadden met flash flooding en bosbranden, hadden we hier in Sydney gelukkig alleen maar een hittegolf. En net als in Nederland houden ze hier ook wel van statistieken, zoals: ‘Warmste nacht ooit gemeten met 27.6 graden’, ‘Zeven dagen boven 30,0 graden in de stad’ en zelfs ‘Acht dagen boven 35,0 graden in het westen van Sydney’. Zondagmiddag koelde het gelukkig behoorlijk af, maar liefst 10 graden binnen een uur en vandaag is het maar 20 graden en bewolkt. Heerlijk!

De foto’s geven een zomers Sydney weer, o.a. Australia Day in Coogee, wandelen bij Glebe en over de Anzac Bridge, Shari’s laatste dagje in Sydney, Shakespeare in het park en zwemmen in La Perouse.

Canberra is begin 20e eeuw aangelegd om de hoofdstad van Australië te worden omdat men hier niet kon kiezen tussen de steden Sydney en Melbourne. De steden verschillen dan ook niet veel in omvang, maar daarmee houdt de gelijkenis meteen op en dit geeft voortdurend aanleiding tot een goedmoedige rivaliteit. Sydney is de plek waar de eerste vloot in 1788 aan land is gegaan en sindsdien is uitgegroeid tot een metropool aan de haven. Melbourne is in 1835 gesticht en heeft zich door de vondst van goud in die regio ontwikkeld tot een bloeiende, (multi)culturele stad aan de oever van de Yarra.

Aan Melbourne hadden we goede herinneringen van ons korte bezoek vier jaar geleden, en stond daarom op ons lijstje om nog een keer uitgebreid te bekijken. Dan had vorige week een tweedaagse workshop (Combinatorial Representation Theory and Integrable Models) in Melbourne en dat was een goede gelegenheid om er een weekendje aan vast te plakken! Onze bescheiden mening is dat Melbourne een prachtige binnenstad heeft met veel oude, zandstenen, gebouwen die samen met de brede straten met bomen en trams de stad een sfeervol en gezellig karakter geven. Bovendien wordt het strakke grid van de straten doorbroken met een boel kleine lanen en steegjes waarin vanalles te doen is; voornamelijk restaurantjes, bars en winkeltjes. En het moderne Federation Square heeft ons doen beseffen dat Sydney niet echt een plein heeft als hart van de stad. Wat ons betreft mag het CBD van Sydney zo ingeruild worden voor dat van Melbourne! Dat wil niet zeggen dat het nu 1-0 is voor Melbourne, want daarvoor mist die stad de wijdse uitzichten over het water met het Opera House, de brug, de boten, de natuur en de fantastische kustlijn.

Behalve de stad in zijn we ook op excursie geweest, naar de pinguïns op Philip Island! Iedere avond komen bij zonsondergang een duizendtal little pinguïns aan land om terug te gaan naar hun holletje waar de partner is achtergebleven om op de kids te passen (althans in dit seizoen). Het wordt niet voor niets de pinguïn parade genoemd want de kleine dieren (ong. 30 cm) komen in groepen van soms wel 60 pinguïns aan land om vervolgens gezamenlijk het strand over te waggelen. Eenmaal in de beschutting van struikgewas vervolgt iedere pinguïn zijn eigen pad, soms wel 2 km landinwaarts! We hebben geen foto’s gemaakt, omdat flitsen de dieren zou afschrikken, maar Google images geeft een prima beeld van wat we gezien hebben!

Dan zegt altijd dat ik een roze bril op heb, of misschien wel meer dan 1. Zo bleek bij aankomst in Sydney de vorige keer (in 2006) het Opera House veel kleiner dan verwacht. En ons appartementje vlakbij zee is inderdaad fantastisch, maar brengt toch ook wat geluidsoverlast mee van het hotel hiernaast en de vele mensen op straat. Wonen in Sydney was natuurlijk al langer een droom van ons, maar dat wil niet zeggen dat je hier niet de dagelijkse dingen van schoonmaken, boodschappen en strijken hoeft te doen.

Deze roze bril is mijn inspiratie geweest voor het sketchbook project waar ik aan heb deelgenomen. Zo'n 28.000 inschrijvingen uit de VS en de rest van de wereld hebben (na aanmelding) een schetsboekje thuisgestuurd gekregen met de opdracht deze begin 2011 weer gevuld terug te sturen naar de Brooklyn bibliotheek in New York. In de categorie ‘Great hopes and massive failures’ heb ik een boekje gemaakt dat vanaf de ene kant de wereld bekijkt door een roze bril (‘life through rose-coloured glasses) en vanaf de andere kant een echte zwartkijker is (‘looking on the black side of life’). Ik had vooraf hoge verwachtingen over de mooie schetsen die ik zou maken hierin maar gaandeweg kwam ik erachter dat ik veel liever met woorden bezig ben dan ploeter op een papieren weergave van het beeld in mijn hoofd. Het resultaat heb ik daarom word-art gedoopt en ik heb me nog wel enigszins creatief uitgeleefd op de kaft. Dus wie komend jaar in de VS is kan een kijkje gaan nemen bij deze reizende tentoonstelling, of binnenkort de digitale versie op arthousecoop.com.

Gelukkig komt soms de werkelijkheid wel dicht bij mijn voorstelling ervan, of overtreft het zelfs mijn verwachtingen. Zoals onze vakantie in Murramarang met het fantastische uitzicht én de kangoeroes die er rondsprongen. Of het vuurwerk met oud&nieuw meemaken in een zomerjurkje recht tegenover de Harbour Bridge en het Opera House. Al dat soort dingen delen we natuurlijk graag met jullie, schrijven over het tapijt met alle vlekken van vorige bewoners die er niet uitgaan of de lekkage in de keuken is toch minder boeiend.

Hoewel ik jullie de laatste irritatie over onze ‘landlord’ niet wil onthouden: Afgelopen vrijdag ging vanaf vijf uur ’s ochtends met enige regelmaat het brandalarm af in de trappenhal. Een oorverdovend geluid, waarover ik uiteraard bij het kantoor van de verhuurder ging klagen. Maar aangezien ik vijf minuten voor de officiële openingstijd van 8u45 daar was kreeg ik het advies om vanaf thuis een mailtje te sturen, dan werd er vast iets meegedaan. Ik geloof dat ik niet vaak uitval tegen mensen maar deze man is wel geschrokken! Sjongejonge, stuur maar een mailtje dan lezen we dat volgende week wel of zo? En terug naar die herrie, ik dacht het niet! Uiteindelijk heb ik even later de betreffende verantwoordelijke binnen het kantoor gesproken en die ging bellen naar de elektricien om het op te lossen. Noodgedwongen heb ik een deel van de dag in het zonnetje op het strand doorgebracht. Niet echt vervelend, maar toch. Uiteindelijk is om vijf uur 's avonds het probleem tijdelijk opgelost door het alarm (x3) los te koppelen van de elektriciteit. Wat genieten we nu van de rust, en de ergernis over de vuilophaaldienst (met piepjes bij het achteruitrijden) bij het hotel om half acht op zondagochtend is nu een stuk minder!

Wat zag ik door mijn roze bril de afgelopen weken, en Dan door zijn zonnebril? Fort Denison en Shark Island in de haven, de ABBA tentoonstelling in het Powerhouse Museum en onder meer de ZigZag Railway in de Blue Mountains.

• Fort Denison ziet er indrukwekkend uit vanaf de Botanische Tuinen maar is niet groter dan 500 m² en in 15 minuten heb je alles wel gezien. Wij hadden dus anderhalf uur voordat de boot naar het volgende eiland kwam. Nu was de bediening op het terras dermate traag dat we minstens 20 minuten hebben gewacht op een koffie voor Dan, dus hadden we nog een klein uurtje over om op de betonnen borstwering te zitten en uit te kijken over de haven. Dat was eigenlijk puur genieten.
• Shark Island is een haaivormig eiland in de haven. Het eiland is inderdaad een oase van rust en we hebben lekker gepicknickt en wat gelezen voordat we de laatste boot terugpakten. For the record, we hebben geen haai gezien alhoewel haaien in de zomermaanden wel schijnen te broeden in de haven van Sydney.
• Het Powerhouse Museum hadden we al een tijdje op ons todo-lijstje staan voor op een regenachtige zondagmiddag. Uiteindelijk bleek dat regenachtig wel mee te vallen, maar de airco was eigenlijk net zo aangenaam op deze warme en vochtige dag. Mij leek vooral de groots aangekondigde interactieve ABBA-tentoonstelling erg leuk, en bij de quiz bij de ingang vulde ik enthousiast in dat ik een gemiddelde ABBA-connaisseur zou zijn. Niet dus, nul vragen goed. Zelfs bij de eenvoudige versie had ik er vervolgens maar twee goed, maar die waren beiden gegokt. Oeps! De tentoonstelling was verder heerlijk vrolijk, muzikaal en met leuke info over de bandleden. Ook hebben we nog spontaan en onverwacht op het podium Mamma Mia staan zingen, geen succes kan ik verklappen want we zijn beiden enorm a-muzikaal en ik onthoud zelf nooit meer dan 1 zinnetje uit een liedje én ik begon ook nog eens te vroeg met ‘zingen’. Dat er publiek zou staan had ik absoluut NIET verwacht, en dat had Dan, die een andere route had genomen, niet verklapt! De rest van het museum is te groot om op een zondagmiddag te verkennen maar heeft veel interessante hoekjes met bijvoorbeeld een nagebouwde Strassbourg klok uit het einde van de 19e eeuw, een sustainable living tentoonstelling en veel science weetjes- en trucjes.
• De ZigZag Railway gingen we net bezoeken op een speciale Thomas The Engine Themadag. Een drukte met allemaal klein grut dat dat natuurlijk prachtig vond, maar de ‘normale’ dienstregeling waar wij van gebruik wilden maken kreeg behoorlijk vertraging. We hebben zeker een mooi uitzicht gehad vanuit de ouderwetse trein op het landschap, de stoom langs de trein zien gaan en de zigzag ervaren omdat de locomotief steeds moest wisselen van voor naar achter, maar we hadden ook het gevoel dat we betaald hebben voor een lesje geduld. De rest van de Blue Mountains uitzichten, in Blackheath bij Govetts Leap en in Katoomba bij de Three Sisters, waren weer de moeite waard. Vooral voor Shari wiens eerste (en waarschijnlijk voorlopig laatste) uitstapje dit was naar hier.

Queensland wordt ook wel the Sunshine State genoemd (dit staat bijvoorbeeld als motto ook op alle kentekens van auto's uit Queensland) vanwege de vele zonneschijn en het warme weer. Maar niet deze zomer, want Queensland heeft last van ‘La Niña’, een klimatologisch verschijnsel dat voor aanhoudende neerslag zorgt. Eind december was al een gebied ter grootte van Frankrijk en Duitsland samen onder water gelopen en dat is sindsdien alleen maar groter geworden. De omvang en kracht van deze natuurramp is onvoorstelbaar en de verschillende waterstanden in die regio worden in de media nauwkeurig in de gaten gehouden.

Het filmpje waarin een gewoon stroompje langs een parkeerterrein in Toowoomba in korte tijd verandert in een brede woest stromende rivier die de geparkeerde auto's meesleept alsof het niets is heeft op mij erg veel indruk gemaakt. Je kan je dan helaas wel voorstellen wat zal gebeuren met mensen die overvallen worden door het water... Het aantal dodelijke slachtoffers is nog beperkt maar de achterliggende verhalen zijn hartverscheurend. Zoals de moeder uit dit plaatsje die met twee zonen (13 en 10) op het dak van hun auto is geklommen te midden van het wassende water (een stijging van maar liefst 20 cm in 10 sec) en waarvan de oudste zegt ‘neem eerst mijn broertje mee’ en dat de redders vervolgens machteloos moeten toezien hoe het water de moeder en de achtergebleven zoon meesleurt. Of de man uit Brisbane die terugging naar de woning van zijn vader om nog te redden wat er te redden valt, door het water loopt en opgeslokt wordt in een afwateringskanaal.

Brisbane is duidelijk niet meer de vrolijke, bruisende miljoenenstad aan het water die pap en mam een half jaar geleden hebben gezien, maar een spookstad waar de elektriciteit en drinkwatertoevoer in de binnenstad zijn afgesloten en waar alle kantoren en bedrijven gesloten zijn. Verschillende aanlegsteigers, wandelpromenades, gebouwen aan de waterrand en boten zijn al door het water verwoest en meegenomen. Brisbane wacht nu in spanning af of het water deze week de hoogste stand van de beruchte flood uit 1974 gaat overtreffen. In de jaren ’70/’80 is in reactie op dat drama de Wivenhoe Dam aangelegd 80 km stroomopwaarts. Dit stuwmeer heeft een maximale capaciteit van 225%, maar dient bij een capaciteit hoger dan 100% op een verantwoorde wijze water uit te laten stromen. Deze week (11 januari) is een record omvang van 191% bereikt en alhoewel het weer de afgelopen dagen wat verbeterd is en de capaciteit is afgenomen naar 175% stroomt er nog steeds iedere 24 uur een hoeveelheid water het stuwmeer in gelijk aan twee keer de inhoud van Sydney Harbour. Het gevaar bestaat dat de dam (bij overschrijven van het maximum van 225%) het niet houdt. Maar vooralsnog lijkt die mogelijkheid, dat gevaar, nu geweken.

Overigens zoeken niet alleen mensen hoger gelegen gebieden op, ook slangen verkiezen de droogte boven het water in zolders en om telefoonpalen. Naast waarschuwingen voor slangen op droge plekken wordt ook gewaarschuwd voor krokodillen en haaien in het water. Beiden kunnen zich nu over grotere afstanden verplaatsen dan gebruikelijk...

En toen werd Dan zomaar 29 in de zomer! Alhoewel de dag zelf niet echt zomers was en we zelfs aan het einde van de middag nog een plu gekocht hebben. Wel een supermooie met gekleurde stippen! Overigens heeft heel Australië Dan’s verjaardag meegevierd want het was een nationale vrije dag.

De dag begon vroeg met het versieren van de ontbijttafel en een bezoekje aan Coogee Bay Road voor vers (rozijnen)brood en een lekkere long black voor Dan. Eenmaal aan tafel werd Dan verwelkomd met ‘Lang zal ie leven’, slingers, kadootjes en een lekkere scone met verjaardagskaarsjes erin die de dames speciaal hadden meegenomen. Na een gezellig ontbijt en het uitpakken van een fles wijn en een gastenboek moesten we toch echt afscheid nemen want ze gingen weer op pad, ditmaal voor het laatste gedeelte van de reis: Hervey Bay en Fraser Island. Om half acht hadden de dames een taxi richting het vliegveld en kwam bij ons het besef dat het toch nog een hele tijd duurt voordat we hen (en jullie) weer zullen zien...

Maar de techniek van tegenwoordig maakt de afstand weer een beetje goed en zo kon Dan voor skype alle kadootjes van het thuisfront uitpakken. Vooral de mok in de vorm van een Canon-lens en de mok die van kleur verandert als er hete koffie (of thee of zo) in zit vielen in de smaak!

De rest van de dag hebben we met z'n tweetjes doorgebracht, zo zijn we in de Sydney Tower geweest, waarvandaan we een prachtig uitzicht hadden over de stad, de haven en alle buitenwijken. Coogee was duidelijk zichtbaar, maar de Blue Mountains waren verscholen achter de grijze lucht. We hebben voor 6 maanden een Unlimited entry pas, dus we komen vast nog een paar keer terug! Ook zijn we naar de Art Gallery geweest om een bezoekje te brengen aan de tijdelijke tentoonstelling over het terracotta leger uit China. Erg indrukwekkend en wat een grootheidswaanzin, ze zijn nog lang niet klaar met opgraven en nu zijn al duizenden levensgrote beelden van krijgers, paarden en anderen te voorschijn gekomen.

De dag hebben we afgesloten met een heerlijk diner bij The Spit op Coogee Bay Road. Eigenlijk willen we in een restaurant altijd wel iets nieuws uitproberen, maar we zijn hier nu zo'n 3 keer geweest en iedere keer gaat Dan toch weer voor de specialiteit van het huis en ik voor een overheerlijke zalm&tomaten pasta. Waarbij de specialiteit van het huis lam van het spit is: een lam dat daadwerkelijk ronddraait aan een spit achter de bar! Deze keer hadden we besloten om toch iets anders te proberen en ook de steak en de garnalen zijn zeker aan te bevelen. Thuis wachtte er nog een cheesecake als birthday cake en toen was deze dag en deze heerlijke zomerse kerstvakantie van ruim twee weken lang voorbij...

Een paar dagen na kerst stonden we aan het eind van de middag op het vliegveld, niet om weer op vakantie te gaan maar om drie nieuwe logees op te halen! Martine, Sandra en Els hebben er al een reis door Victoria, South Australia en the Northern Territory opzitten voordat ze hier aankwamen dus ze hadden veel te vertellen! 's Avonds hebben we lekker langs de kust gelopen naar Bronte en terug, tijd genoeg om alle reisverhalen uit te wisselen. De dag erna stond een rondleiding door Sydney op het programma die uiteraard startte bij het Opera House.

Op oudjaarsdag (of New Years Eve zoals dat hier heet) hebben de dames 's ochtends wat picknickhapjes voorbereid en zijn we tegen 11 uur op pad gegaan om een mooi plekje te veroveren om ruim 12 uur later het nieuwe jaar in te luiden. We hebben onze picknickkleedjes uitgespreid in het Blues Point Reserve en daar de dag doorgebracht met lekkere hapjes, boekje lezen, puzzelen en wat kletsen. Het was misschien wel 30 graden in de volle zon dus we hebben afwisselend ons fantastische plekje bewaakt en afgekoeld in de schaduw of met de voetjes in het water.

Om ons heen werd het steeds drukker maar ondanks dat was de sfeer goed en waren de faciliteiten prima geregeld. Na achten werd het donker en kwam er een optocht van verlichte en versierde boten langs en om negen uur kregen we vast een voorproefje voor middernacht. Na dit ‘kiddy vuurwerk’ hield een groepje schuin voor ons het voor gezien en hebben we vliegensvlug dit prachtige plekje aan de waterrand ingenomen. Ik vraag me af hoe de schuifpuzzel die zo ontstond er van bovenaf heeft uitgezien!

Vervolgens hebben we ons omgekleed in een feestelijkere, maar nog steeds zeer luchtige, outfit. Oud & Nieuw vieren met een zomers briesje erbij, daarvan moet je profiteren! Ieder uur werden een paar knallers de lucht ingestuurd en het laatste uur zelfs ieder kwartier. Wat ik jammer vond was dat het precieze tijdstip van 12 uur ’s nachts niet echt duidelijk was, er werd ook niet luidkeels afgeteld of zo. Maar de vuurwerkshow zelf was het wachten waard, wat een prachtig gezicht!

Nieuwjaarsdag hebben we rustig aan gedaan met een laat ontbijtje, snorkelen bij Clovelly en Gordon's Bay waar we allemaal de Blue Groper hebben kunnen spotten (een blauwe vis van maar liefst 100 cm lang) en eind van de middag nog even naar de stad voor een wandeling over de brug en door The Rocks naar het observatorium.

Toen brak alweer de laatste dag in Sydney aan voor de dames, die hebben we in onder meer Manly, Glebe en Surry Hills doorgebracht. 's Ochtends met de ferry naar Manly was een goede keuze want toen we rond de middag terugkwamen op Circular Quay toen stond er toch een rij van strandgangers, zo druk heb ik het nog nooit gezien. De dames hebben de verschillende souvenirwinkels op Circular Quay nog een bezoekje gebracht en vervolgens hebben we als lunch verschillende lekkernijen van de Starbucks uitgeprobeerd. De wandeling door Glebe en Surry Hills in de middag gaf een goed beeld van wonen en werken in the inner city, maar helaas waren de cupcake winkel en het Hard Rock café waarvoor we naar Surry Hills gingen respectievelijk gesloten rond de feestdagen en sowieso verdwenen. Helaas! 's Avonds hebben we nog wel een bezoekje gebracht aan de sushi train in Coogee want dat hoort volgens ons echt bij de Sydney Experience!

Kerst hebben we in Sydney doorgebracht, samen met onze logee Shari die vrijaf had van haar nanny-job. Kerstavond hebben we gepicknickt in Clovelly met zo'n 20 vrienden en collega's van Dan. Iedereen had iets lekkers te eten en te drinken meegenomen (christmas ham, salades, brood en rauwkost met dips, banaan met choco van de barbecue, fruit sticks enz.) en na een lekkere duik en snorkel in het water hebben we daar heerlijk van genoten. Overigens gaan we hier nog vaker snorkelen, want wat was het mooi in het water, we hebben zebravissen gezien, blauwe vissen, oranje vissen en een stel grote bruine. Een erg gezellige avond, maar kerst? Dat is maar moeilijk voor te stellen bij 25 graden. Alleen bij het uitpakken van de kadootjes van Secret Santa (aan het begin van de avond een kado erin stoppen en aan het einde van de avond met een ander kado naar huis gaan) kwam er een vluchtig kerstgevoel langs.

Eerste kerstdag hebben we de left-overs van de picknick samen met een verse, eigengemaakte trifle (mmmmm) ingepakt voor een dagje Palm Beach, een strand in het uiterste noorden van Sydney. Volgens Shari's blog het strand waar Home and Away wordt gefilmd! Een relaxte dag met wat lezen, zwemmen en picknicken en een mooie afsluiting met een tour door Kuringa Chase NP waar we vanaf uitzichtpunt uitkeken op het strand waar we de hele dag vertoefd hadden.

Tweede kerstdag was een grijze dag en hebben we ons plan om de start van de zeilrace van Sydney naar Hobart van dichtbij mee te maken ingeruild voor een luierdagje thuis en een kleine wandeling naar South Coogee waarvandaan we de zeilboten ook voorbij zagen komen. Behalve zeilboten konden we ook helikopters tellen, want dat waren er nogal wat om de voortgang in de gaten te houden en uit te zenden op tv.

Helaas was Dan de dag na kerst ziek, en later bleek dat Shari ook ziek op bed had gelegen, ik blijf natuurlijk volhouden dat het niet aan die heerlijke trifle heeft gelegen... Gelukkig had ik nergens last van!

Een zomerse kerstgroet uit het zonnige Sydney aan alle ingesneeuwde Nederlanders!! Op het strand hier op de achtergrond hebben we vandaag gezwommen, gezond en van een heerlijke kerstpicknick genoten :) We wensen jullie fijne feestdagen en we missen jullie!

Behalve de Lonely Planet van Sydney hebben we ook een mooie LP van New South Wales en daar hebben we een mooie plek uitgezocht voor een weekje vakantie aan de zuidkust. De ‘waterview cabin’ overtrof onze verwachtingen met uitzicht op een groot meer 20 meter verderop dat vervolgens grensde aan het strand en de zee. Verder zaten er een stuk of 50 kangoeroes in de nabije omgeving die het Australische vakantiegevoel compleet maakten. Deze camping in North Durras in het Murramarang NP is een echte aanrader mocht je daar in de buurt zijn!

Het was een rustig weekje met wat wandelen, lezen, snorkelen, het hippie dorpje Mogo bezoeken en een tripje naar Montague Island waar een kolonie zeeleeuwen en een kolonie pinguïns woont. De pinguïns komen pas in de schemering aan land, dus die hebben we helaas niet gezien. Een mooi (foto)moment deed zich voor tijdens een wandeling, Dan maakte net een foto van een kleine lizard toen achter hem ineens een goanna (soort varaan) van ruim een meter lang het bospad overstak! Een minder mooi gezicht waren de talloze dode vogels op de stranden, in verschillende stadia van ontbinding zoals dat heet. Waarschijnlijk zijn deze beesten in hun trektocht van noord naar zuid verzwakt in een storm ter hoogte van Queensland en hebben ze een nieuwe storm voor de kust van NSW niet meer overleefd. Ze zijn verzwakt in het water terechtgekomen en vervolgens aangespoeld. Tot zover de romantiek op een verlaten strand ;)

De afgelopen maand hebben we een boel vakantie- en feestdagen gehad en daar hebben we goed gebruik van gemaakt! In de Lonely Planet van Sydney komen steeds meer kruisjes te staan van waar we zijn geweest, maar gelukkig zitten er nog tal van oranje plakkertjes in van wat er nog meer te ontdekken is.

Zo ben ik met een 3-tal Australische meiden op een roadtrip naar Bowral geweest. Een oud Engels dorpje op anderhalf uur van Sydney. In plaats van een high tea hebben we echt pubfood gelunched (het blijven toch echte Ozzies). Maar dat ga ik binnenkort goed maken met een high tea in Surry Hills ter afscheid van Anna-Jane die na een jaartje Sydney naar Tasmanië gaat verhuizen.

Hetzelfde weekend zijn we met Claus, Michelle & kids weer eens naar Manly aan de noordkant van de haven gegaan om daar heerlijk te snorkelen en te zwemmen. Helaas geen zeepaardjes gezien waar het daar om bekend staat. Een paar weken later zijn Dan en ik met de oudste twee naar Wildlife World in Darling Harbour geweest. We dachten daar wel een paar uur voor nodig te hebben met hun korte beentjes en die leuke beesten daar. Grote inschattingsfout want de lego-versies zijn veel leuker dan de echte kangoeroes, slangen of koala's. Er werd gerend van grote legopop naar grote legopop en tussendoor schrok Ricky nog ontzettend van een geprojecteerde krokodil die uit het water sprong. Overigens vroeg Ricky nog of wij ‘ons gezin van vroeger’ in Nederland hebben achtergelaten, bij het zien van een mooie kaart van prins Willem-Alexander met Maxima en kids. Stelletje ontaarde ouders zouden we zijn ;) Maar ik lijk dus op Maxima, haha!

In december hebben we ook een bezoekje gebracht aan het Olympisch Stadion waar alweer tien jaar geleden de Olympisch Spelen waren (en daar zijn de Sydney-siders nog steeds erg trots op). Niet voor een sportwedstrijd overigens maar voor een concert. Van U2! Hoe gaaf is dat! We waren er lang van te voren dus we hebben het stadion en de 360 graden opstelling goed kunnen bekijken. Toen het eenmaal (eindelijk..) begon werden we twee uur geboeid door de muziek en het optreden. Ook al ben ik geen U2 fan, toch erg indrukwekkend en bijzonder om een keer mee te maken.

Nou.. een heleboel Australiërs en andere in Australië woonachtige Niet-Nederlanders. En leg dat maar eens uit. Zwarte pieten, dat ie uit Spanje komt maar in Turkije is geboren, wat pepernoten zijn en waarom je ermee strooit, schoenen zetten enz. Meestal kwam ik niet eens zo ver in mijn uitleg ook al had ik Wikipedia al geraadpleegd voor de nodige Engelse termen. Genoeg bevreemde gezichten dus, en de meesten geloofden Dan ook niet als hij zijn versie besluit dat Santa Claus afgeleid is van de figuur van Sinterklaas. Hij heeft met dit feitje zelfs nog een enkele Dutchie verrast.

En al hebben we zelf de Sint niet gezien, de postpiet heeft ons zeker kunnen vinden! Dagelijks snoepen we nu een paar (chocolade)pepernoten of een stukje chocoladeletter, dankjulliewel! Naast dit heerlijke snoepgoed zijn we verblijd en verwend met een scheurkalender voor 2011, een mooie flow agenda en leuk Youp boekje, een lekker leesboek en een superleuk dekbed met Nederlandse print.

Vijf december zelf hebben we niet al dichtend doorgebracht, onze pakketten naar Deventer en Dommelen waren namelijk al een paar weken de deur uit. En aangezien ik nog steeds een litteken heb van de surprise voor Dan van vorig jaar ben ik blij dat ik knutselen voor een keer mag overslaan ;) In plaats daarvan zijn we naar een outdoorwinkel geweest om een wetsuit voor Dan te halen en hebben we de middag doorgebracht bij Gordon's Bay (10 minuten lopen van Coogee). Binnenkort volgen de flippers en snorkelmaskers nog als verlaat sinterklaaskado en zijn we helemaal summerproof!

Ineens is er alweer een maand voorbij! Ons enige excuus voor het uitblijven van een nieuwe update zijn de lange zomeravonden :) Zonde om dan achter je computer te kruipen. Het is nu tot een uur of acht licht, in tegenstelling tot in de winter wanneer het om vijf uur al donker (en koud) is. Dus genoeg tijd om 's avonds nog even naar buiten te gaan, bijvoorbeeld om door de branding te lopen tot de zon echt onder is en vervolgens op blote voeten naar huis. Zo dicht bij het strand wonen blijft een kadootje!

Verder hebben we ook nog allemaal leuke avondjes uit en een onverwachte logee gehad. Shari, een backpackende vriendin van Paulien en Richard, heeft hier gelogeerd totdat ze een baantje als nanny gevonden had. Erg gezellige week samen en we zijn met z'n 3-en naar de nieuwe Harry Potter geweest. We hadden genoeg popcorn voor deel 1 en deel 2 samen maar helaas eindigde de film toch middenin :( En Shari heeft in Bondi Junction het Nederlandse schap in de supermarkt ontdekt! Helemaal top! Ontbijtkoek, lange vingers, hagelslag, speculaas en dropjes zijn nu ook in onze kasten te vinden, tussen de pavlova-mix, macademia nootjes en oyster sauce in (om maar een paar typische ‘Australische’ dingen te noemen?).

Een week later zijn we met Stefan, die ondertussen alweer in Nieuw Zeeland is, in Surry Hills bij een erg lekker Thais restaurant beland: Longrain. Niet de doorsnee take away Thai, maar een hippe plek en een iets prijzigere menukaart. Lekker dat het was, daar gaan we nog een keer terug! Later las ik in het Australian Traveller Magazine dat Longrain door twee van de drie schrijvers van het stuk ‘What we loved in 2010’ genoemd werd als een van de beste restaurants in Sydney en Australië!

Aan het andere eind van het restaurantspectrum zit het pubfood met de befaamde 5 dollar steak aanbiedingen. Zo'n pub hebben we pas ook uitgeprobeerd, hier om de hoek in Coogee. Five O's heeft een balkon aan de strandboulevard en zit ingeklemd tussen een backpackershostel op de bovenste verdiepingen en McDonalds op de begane grond… We hebben voor 15 dollar p.p. (ongeveer 11 euro p.p.) een driegangen diner inclusief wijn/sap gehad. Eigenlijk wel prima te eten, we hadden knoflookbrood en salade als voorgerecht, steak met frietjes (D) en kipfilet met aardappelpuree (M) als hoofdgerecht en chocolate mudcake en sticky date pudding als nagerecht. De sticky date pudding wilde ik altijd al een keer uitproberen en was een soort zoete caramelcake. Lekker, maar ik proefde niet echt de dadels. Daarvoor misschien toch een keer naar een ‘echt’ restaurant?

Voor al onze weekendactiviteiten verwijs ik naar de foto’s!

Een greep uit onze bezigheden van voor- en nadat we deze gezellige logees over de vloer hadden:

Ondanks dat Sydney haar ‘300 dagen per jaar zon’-quota geen eer aan doet met een behoorlijke natte lente zijn we toch veel buiten te vinden. Of lekker genietend van een ontbijtje en al lezend in een 10-katernen dikke zaterdagkrant op het strand, ofwel lekker actief al wandelend, hardlopend of fietsend aan de kust of in een park. Ook hebben we onze eerste echte duik hier in de oceaan gemaakt, een paar dagen later deden twee walvissen ons na op nog geen 400 meter van Coogee Beach!

Van verschillende hoeken kregen we al de vraag of we die kip of die mega verftube al hadden gezien?? Blijkbaar heeft het jaarlijkse evenement ‘Sculpture by the Sea’ zelfs internationaal indruk gemaakt. Wat ons betreft zaten er tussen de ruim 100 kunstwerken zeker juweeltjes, maar helaas te veel op een korte afstand waardoor niet ieder werk tot zijn recht kwam in deze prachtige omgeving. Mijn favorieten zijn op dit moment de hondjes, de verftube en de tuinset van gras, waarbij de pianotrap, de slang van plastic dopjes en de zonnebadende vrouw van zandsteen een eervolle vermelding krijgen.

Afgelopen zondag hebben we tijdens ‘Sydney Open’ een bezoekje gebracht aan een tiental zeer verschillende gebouwen. Met onze keuze uit meer dan 50 te bezichtigen gebouwen hebben we een uitgebreide wandeling door de stad gemaakt en weer nieuwe plekjes ontdekt om toekomstige gasten mee naar toe te nemen! We hebben onder meer een brandweerkazerne, een synagoge, een oud theater (met van dat rode fluweel en kroonluchters), de kluis van een oud bankgebouw, een modern kantoorgebouw met uitzicht over de Botanical Gardens vanaf de 28e verdieping, een zeer duurzaam kantoorgebouw bij Darling Harbour en een community centre in een voormalig schoolgebouw van binnen gezien. Het enige wat zondag echt niet in de smaak viel was de whitebait salad van Dan. Het leek net alsof de kok eventjes 60 minivisjes opgevist had in de haven, in de frituur had gekieperd en vervolgens gemixt met een paar slablaadjes…

Begin november hebben we voor de tweede keer bezoek mogen ontvangen uit Nederland, daar keken we al even naar uit! Ellen & Ilse hebben drie dagen doorgebracht in Sydney voordat ze verder op vakantie gingen naar Nieuw Zeeland. Erg leuk om samen nieuwe (eerste) indrukken op te doen, zo heeft iedereen toch weer eigen favorieten. In dit geval vielen de grillige kustlijn, de paarse jacaranda-bomen, de boottocht over de haven met de eerste blik op het Opera House, de koala’s en kangoeroes in het wildlifepark en de smoothies en sushi in de smaak. Over wat we gedaan (en besproken!) hebben is een boek vol te schrijven, maar jullie mogen het met een fotoverslag doen. En Dan is hier als fotograaf niet aan te pas gekomen, want hij moest gewoon werken...

Een half jaar hier, tijd genoeg om allemaal vreemde, leuke en aparte dingen hier in Australië op te merken. Dingen die in Nederland heel gewoon waren, blijken hier een tikkeltje anders te zijn...

Te beginnen bij de seizoenen, ik blijf het vreemd vinden dat het in oktober geen herfst is met allemaal gekleurde bladeren en paddenstoelen. Sowieso zijn hier in Australië veel boomsoorten die niet bladverliezend zijn, zoals de eucalyptus. Deze boomsoort heeft altijd grijsgroene bladeren en verliest ieder jaar juist zijn schors. In Nederland zijn oktober en november de maanden die langzaam opbouwen naar de feestelijkheden in december, maar de lente hier (compleet met een scala aan bloemen in bloei en hooikoorts) zorgt er bij mij voor dat het knusse sinterklaas- en kerstgevoel vooralsnog uitblijft, ondanks de kerstkaarten in de winkels.

De winkelstraten zijn btw een stuk schreeuwerig dan in Nederland, iets waar ik erg aan heb moeten wennen. Reclame en felgekleurde gevel wisselen elkaar in een snel tempo af. Winkels variëren van tweedehands kledingzaken tot bakkers en van reisbureaus tot bottleshops (de enige plek waar alcoholische dranken te koop zijn). De winkels zijn hier ook veel langer open, van 07.00AM tot 10.00PM is heel gewoon (zoals je ziet worden tijden in Australië alleen op een schaal van 0 tot 12 weergegeven, AM of PM, dit kan nog wel eens voor verwarring zorgen) voor alle typen winkels. Banken, postkantoren e.d. zijn overigens wel alleen tijdens kantoortijd open. Opvallend vind ik dat ze veel lokale branches hebben, zo heeft Coogee onder meer twee verschillende bankfilialen, een postkantoor, een Flight Centre en een paar makelaars en al deze zaken hebben in Randwick (nog geen 2 km verderop) ook een winkel/kantoor.

De winkels worden overigens afgewisseld door verschillende eettentjes: Thai, Sushi, Libanees, Italiaans, Mexicaans, Indiaas of Braziliaans om er maar een paar te noemen. Aangevuld met de vele ontbijt/lunch zaakjes die al om 06.00AM open zijn is het altijd wel druk en geen wonder dat 24/7 zaken hier floreren (mini-supermarktjes, MacDonalds e.d.). Uit eten gaan of take away halen is hier relatief goedkoop en het schijnt dat Sydneysiders gemiddeld 3 keer per week uit eten gaan. Veel van deze restaurantjes hebben geen licentie om alcohol te schenken (of geen ruimte om de drank op te slaan of het budget om breed in te kopen). Bring Your Own (BYO) is daarom een volstrekt normaal begrip en houdt in dat je zelf een fles wijn of bier naar keuze meeneemt, ofwel van huis of van de bottleshop.

Sydney kent naast het trein- en busvervoer geen andere manier van openbaar vervoer en voor een grote stad als deze betekent dat veel opstoppingen naar en in het CBD. Onze grootste irritatie is dat de bus werkelijk om de 200 meter stopt bij alweer een andere bushalte. Uiteraard heel prettig voor diegenen die minder goed ter been zijn in deze heuvelachtige stad, maar soms duurt het een half uur voordat je de wijk uit bent terwijl de bus in die tijd ook al helemaal in de stad kan zijn (ongeveer 9 km van hier naar het OH)! Door te foeteren op het bussysteem zijn we weliswaar bijna ingeburgerd, maar als fietser zijn we nog duidelijk een uitzondering. De doorsnee fietser is hier namelijk gehuld in een fel gestroomlijnd pakje! Onze dagelijkse kloffie wordt overigens wel aangevuld met een helm, want dat is hier verplicht (kanttekening: er gaan nu discussies om de helm niet meer verplicht te stellen om de fiets toegankelijker te maken voor een breed publiek). Al fietsend op mooie groene (!) fietspaden is het trouwens opletten geblazen want deze worden tegelijk ook gebruikt als parkeerplaats, extra voetpad en/of bushalte.

Dit relaas eindig ik met een paar kleine, maar opvallende huishoudelijke verschillen. Zo heeft ieder stopcontact een eigen ‘lichtknopje’ om de stroom aan/uit te zetten. Bij ieder dekbedovertrek zitten standaard vier kussenslopen. Hoeveelheden tijdens het koken worden niet weergegeven in ml en grammen, maar in cups (ongeveer 250 ml) en tbsp (tablespoon) en tsp (teaspoon). Sap wordt verkocht in plastic flessen, net als de melk, en yoghurt komt in plastic liter bakken. En afval wordt ingezameld in kliko’s met een geel (plastic, glas, blik en papier samen) of rood (restafval incl GFT) deksel.

Op vakantie in ‘eigen’ land, met 5300 km vliegen, 1500 km treinen en nog een flink aantal kilometers met de huurauto en 4WD-camper hebben we eigenlijk maar een ‘klein’ gedeelte van Australië bezocht: The Northern Territory. We hebben plekken gezien als Yulara, Uluru, Kata Tjuta, Kings Canyon, Alice Springs en de West MacDonnell Ranges, Katherine Gorge, Darwin, Kakadu NP, Pine Creek, Batchelor en Litchfield National Park. Een mooie mix van plaatsnamen afgeleid van de Aboriginals of benoemd door de eerste kolonisten. Leuk detail is dat Alice Springs is genoemd naar de vrouw van de voormalige ‘Postmaster General’ van South Australia en dat is de great great aunt van mijn trainster!

De foto’s vertellen al een verhaal op zich, maar een aantal ‘wist je datjes’ wil ik jullie niet onthouden:

• Dat de Ford Falcon huurauto (een echte Australian made car) waar Dan zich zo op had verheugd een Toyota Camry bleek te zijn.
• Dat we geen kangoeroe gezien hebben bij Uluru of Kata Tjuta, behalve op ons bord.
• Dat de Arnguli grillbar in Yulara hemelse mango-cheesecake serveert.
• Dat Kings Canyon vroeger op de bodem van de zee lag.
• Dat camels geen kamelen zijn maar die beesten met maar 1 bult.
• Dat Alice Springs 2 afslagen en 478 km verwijderd is van Kings Canyon (via sealed roads althans).
• Dat de pannenkoeken van het gezamenlijke zondagochtendontbijt op de camping echte Hollandse waren en dat die veel beter smaken dan de Aussie pancakes voor in een broodrooster.
• Dat de ballonvaart over de Outback een superervaring was en dat we vanuit de lucht de eerste kangoeroes en de tweede zonsopgang van onze vakantie hebben gezien.
• Dat ‘the red centre’ stiekem groen was dit jaar door alle regenval.
• Dat the School of the Air in Alice Springs met 140 leerlingen verspreid over een oppervlakte van 1,3 miljoen km² (ongeveer 2x Frankrijk) ‘het grootste klaslokaal ter wereld’ is.
• Dat de treinreis over de 1500 genoemde km naar Darwin helaas niet veel afwisseling bood in uitzichten.
• Dat de trein wel 30 minuten te vroeg aankwam in Darwin, waar het maar liefst 38 graden was en zeer vochtig omdat ‘the Wet’ bijna begint.
• Dat we in de XXL Woolworths verrassend genoeg een schap met Nederlandse producten tegenkwamen tussen de Italiaanse pasta en Mexicaanse tortilla’s.
• Dat we heel toepasselijk tijdens een plensbui hebben genoten van onze eerste stroopwafel in maanden.
• Dat je Dan niet moet geloven als hij zegt dat anti-insectenspray niet nodig is tijdens een ochtendwandeling door het regenwoud. Tenzij je Dan heet en de vakantie doorkomt met maar 2 muggenbulten in plaats van 80.
• Dat Marieke bij vlagen best chagrijnig kan zijn van de combinatie van hitte, luchtvochtigheid en jeuk.
• Dat we de eerste salties (zoutwaterkrokodillen) gespot hebben bij Cahills Crossing, waar de East Alligator River de grens vormt tussen Kakadu NP en het alleen met permit toegankelijke Arnhem Land.
• Dat we (of eigenlijk de camper) niet ongeschonden uit de hobbeldebobbel 4WD-route naar de Twin Falls en Jim Jim Falls is gekomen omdat Dan met 15 km/u tegen een stilstaande boom is aangereden.
• Dat we het vervolg van de vakantie hebben vertoefd in een gewone 4WD met tent.
• Dat we daarmee nog wel een lekke band hebben gehad, die Dan met twee aardige Aussies snel omgewisseld heeft.
• Dat de beste plek in het Noorden van the Northern Territory in het water is, en dat Marieke zich zelfs niet heeft laten weerhouden door haar angst om een freshie (de relatief ongevaarlijke zoetwaterkrokodil) tegen te komen.
• Dat we bij het verlaten van de laatste camping uitgezwaaid zijn door een freshie met een slang in zijn bek.
• Dat we de laatste week niet bereikbaar waren en het thuisfront in Nederland behoorlijk ongerust was ondertussen. Dat daar gezien bovenstaande uiteraard geen enkele reden toe was ;)
• Dat thuiskomen in de lente van Sydney met een temperatuur van 20 graden een heerlijk gevoel is!

Wist je dat langs de Australische wegen geen hectometerpaaltjes staan maar bordjes om de tien kilometer met de afstand tot de dichtstbijzijnde stad of hoofdweg? Dit is een van de opvallende dingen van onze vakantie in the Northern Territory die ik niet zomaar zal vergeten. Net als de 80 muggenbulten op mijn armen, benen, oren en voeten in Kakadu NP en de zonsopgang boven de MacDonnell Ranges en Alice Springs vanuit een luchtballon!

Hopelijk word ik oud en kan ik later ook terugdenken aan deze mijlpaal in mijn leven zoals mijn 30e verjaardag door een aantal van jullie genoemd is in de vele lieve kaarten, pakketjes, mailtjes, sms’jes en krabbels. Het afgelopen jaar heb ik namelijk ergens gelezen dat je je later veel meer kan herinneren van je leven tot je 30e dan van je leven daarna (google maar eens op reminiscentiebult). Met deze mijlpaal al een tijdje zichtbaar aan de horizon maakte dat wel indruk. Vooral omdat alle ideeën, wensen en verwachtingen voor de toekomst blijkbaar (voor mezelf!) later van minder belang kunnen zijn dan wat ik tot nu toe al heb meegemaakt. En ik ben toch van plan om nog het een en ander te gaan beleven… Conclusie: Deze blog is er niet alleen om onze belevenissen hier met jullie te delen maar ook met onze toekomstige zelf. Het zou toch jammer zijn als deze periode in Sydney vervaagt tot een lange ‘no worries’-herinnering.

Anyway, 30! Vorig jaar al groots gevierd en nu met veel plezier aan teruggedacht. Deze lentedag met een herfstig tintje (winderig en de zon afgewisseld met een enkel buitje) rustig doorgebracht met wat sporten bij zonsopgang, een heerlijk en gezond verjaardagsontbijt met veel post, een telefoontje hier en een sms’je daar, genieten van zelfgemaakte papaya-kokosnootcake, wat fröbelen en rommelen in huis,’s avonds Thai van een stalletje op de Night Noodle Markets in Hyde Park, een wandelingetje langs het verlichte Opera House, een heerlijke ijsco van Gelatissimo op Circular Quay en sterren kijken bij het Sydney Observatorium. Ondanks de bewolking hebben we Jupiter en zijn 4 manen kunnen aanschouwen door de 150 jaar oude telescoop. Wat zou die allemaal te vertellen hebben als ie kon praten?

De komende twee weken zullen jullie het even zonder updates van ons moeten doen, want wij gaan op vakantie!! We hebben er al even naar uitgekeken, maar morgen gaan we echt. We vliegen naar Uluru, en dan hebben we twee weken om het Northern Territory te verkennen voordat we weer terugvliegen vanaf Darwin :)

Als zoethoudertje een kleine selectie uit de slordige 1300 foto's die ik voor mijn fotocursus "Camera Craft 3" heb gemaakt de afgelopen 10 weken. Na de laatste keer hadden we natuurlijk geen huiswerkopdracht, maar die les ging over reisfotografie dus dat gaat helemaal goed gaat komen!

Onlangs ben ik naar aanleiding van een sustainable house workshop wat meer gaan nadenken over onze 'ecologische voetafdruk'. Ondanks onze move naar de andere kant van de wereld doen we het met z'n tweetjes nog niet zo slecht. Mocht je niet eerder van de ecologische voetafdruk hebben gehoord: dit is een maat die aangeeft wat de milieubelasting is van ieders levensstijl gerelateerd aan het beschikbare grond- en wateroppervlakte op aarde. De berekening van de ecologische voetafdruk neemt een aantal factoren in beschouwing zoals de wijze van transport in het dagelijks leven, het energie- en waterverbruik, de voedselconsumptie, de aanschaf van andere goederen en de milieubelasting van het bouwen en renoveren van woningen. Op deze manier geeft de ecologische voetafdruk inzicht in ons consumptiegedrag en de impact ervan op het milieu.

Ideaal gezien heeft elke wereldbewoner ‘recht’ op ongeveer 2,1 hectare om iedereen ter wereld evenveel kansen te bieden (cijfers uit 2005). Ter vergelijking: de gemiddelde Australiër heeft een voetafdruk van maar liefst 7,8 hectare (ofwel 12 voetbalvelden) en de gemiddelde Amerikaan 9,4 hectare. Als Nederlander doen we (of eigenlijk jullie) het nog niet zo slecht met een voetafdruk van 4,0 hectare, maar dit is nog steeds het dubbele van wat beschikbaar is. Hoewel er ook landen zijn die minder dan 2,1 hectare per inwoner nodig hebben (bijvoorbeeld landen in Afrika), toch is de conclusie dat de levensstijl van alle wereldbewoners resulteert in een behoefte aan meerdere aardbollen... En vooralsnog is er maar eentje bekend waar we het mee moeten doen!

Nu ervaar ik hier in Australië veel meer dan in Nederland het bewustzijn van mensen en bedrijven om een bijdrage te leveren aan een duurzamere wereld. Misschien omdat de directe gevolgen van de aantasting van de ozonlaag en het heersende watertekort hier meer voelbaar zijn? Of omdat de sprong naar een duurzamere manier van leven nog groter is gezien de cijfers? De industrie en de landelijke politiek zijn wellicht niet de meest vooruitstrevende voorbeelden (Australië heeft pas 10 jaar na de opstelling van het Kyoto-protocol dit verdrag ondertekend), maar er zijn diverse initiatieven van deelgemeenten en lokale belangengroepen die wijzen op een duurzame manier van leven. Zo worden steeds meer fietspaden aangelegd om de fiets te stimuleren boven het gebruik van auto’s, kun je verschillende workshops volgen variërend van composteren tot ‘hoe verwarm ik mijn huis met de zon’ en worden garage sales gepromoot als een hippe en duurzame manier om aan andere spullen en meubilair te komen.

Opgegroeid met slogans als ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ en ‘een beter milieu begint bij jezelf’ ben ik van mening dat iedereen door bewuste keuzes en kleine veranderingen een bijdrage kan leveren aan een duurzamere wereld. Het doel is om zo de aarde ook voor de generaties na ons leefbaar te houden in termen van een schone natuur en atmosfeer, schoon water en beschikbare bronnen. Heb je behoefte aan meer informatie over duurzaam leven of bouwen of wil je wat praktische tips? Je kan me altijd mailen!

Wat hebben we de afgelopen weken allemaal gedaan:

• We hebben weer een paar coastal walks gedaan, onder andere van Rose Bay naar het CBD en een week later van Taronga Zoo naar de Harbour Bridge aan de overzijde van de haven.
• We wassen (of eigenlijk ‘de wasmachine wast’) onze kleding met koud water en een biologisch afbreekbaar wasmiddel en we drogen alles op een wasrek.
• We maken gebruik van het openbaar vervoer, de fiets en de benenwagen. Voor grotere afstanden kunnen we gebruik maken van een van de gedeelde Go Get Cars in de wijk, de Australische versie van greenwheels.
• We hebben de wijken in de Inner West van Sydney verkend zoals Surry Hills, Leichhardt, Rozelle en Balmain. Veel leuke winkeltjes ontdekt en ook enkele zaterdagmarkten met vers fruit dan wel oude zooi bezocht.
• We hebben altijd onze eigen ecological bags bij ons zodat we geen gebruik hoeven te maken van de plastic zakjes in de supermarkt, bij de groenteboer of de bakker.
• We hebben gesnuffeld tussen een heleboel tweedehands boeken in een mooi oud gebouw (The Great Hall) op de University van Sydney. Ik heb hier voor 5 dollar het boek ‘Our common future’ gescoord. HET boek waarin in de jaren ’80 de basis is gelegd voor mondiale duurzame ontwikkeling.
• We hebben al een paar keer gegeten in de net geopende sushibar hier in de straat. Iedereen zit aan een grote bar waar op een lopende band alle bordjes met verschillende sushis langskomen. Het concept is niet alleen superleuk maar tegelijkertijd ook duurzaam, want er is veel minder voedselafval omdat je precies zoveel eet als waar je trek in hebt. In het midden van de bar is de keuken waar ter plekke de sushi klaargemaakt wordt en op de lopende band geplaatst.
• Ik heb deelgenomen aan een Sustainable House workshop en kon daar als ‘Europese expert’ af en toe een interessante bijdrage of andere zienswijze leveren. Alhoewel door een opmerking van een Amerikaanse het merendeel van de aanwezigen nu denkt dat dubbel glas bestaat uit twee losse ramen waarvan je het ‘voorzetraam’ gewoon even kan weghalen.
• We hebben genoten van alle kleurige, zelfgemaakte of professionele, vliegers op Bondi beach. Mijn favoriet was de vlieger in de vorm van een klein piratenschip.
• We hebben de leefruimten in ons huis goed afgestemd op de stand van de zon gedurende de dag zodat we van de warmte en de lichtinval kunnen profiteren.
• We hebben ontdekt dat het Opera House en de haven vanaf de food court in het winkelcentrum op Bondi Junction zichtbaar is. Ideaal uitje dichtbij huis op een regenachtige dag!

Ondertussen ook zo benieuwd naar dat Coogee beach op een winterse ochtend? Naar die lekkere eettentjes, warme bakker en boekenzaak op Coogee bay road waar we bijna dagelijks te vinden zijn? En naar de ongecensureerde uitzichten op de oceaan? Dan hebben wij goed nieuws: Fons heeft op de laatste dag van hun lange bezoek aan Sydney & Australië een paar mooie indrukken verzameld van onze directe omgeving en ons huisje. Je kunt dit filmpje vinden op Vimeo. Weet je het paswoord niet (meer)? Laat dan hieronder een berichtje achter of stuur een mailtje naar en dan kun je een blik in ons leven werpen!

Een paar traantjes kwamen er gisteren nog wel aan te pas toen ik, na een laatste zwaai naar de in het blauw en rood geklede figuurtjes van pap en mam in de verte, om een hoek verdween. En ook nu krijg ik stiekem een brok in mijn keel, zo'n afscheid doet me weer even beseffen hoe ver weg we eigenlijk wonen... Gelukkig heeft de afstand en het aantal vlieguren hen er niet van weerhouden om dit mooie land (en ons) op te komen zoeken. Erg fijn!

Wat zullen wij gaan missen:

• De dagelijks telefoontjes na het avondeten met de belevenissen van die dag in tweevoud
• De leuke updates per mail aan de familie
• Het naborrelen na het eten met verhalen over de vakantie en herinneringen aan thuis
• Het enthousiasme over de 373 (bus naar de city) en alle Sydney bezienswaardigheden
• De mensen achter de foto & filmcamera (respectievelijk een Liesbeth en een Fons)

Wat zullen ze (behalve ons ;) ) gaan missen:

• De heerlijke long black & cappuccino’s (had pap al verteld over die aussies en hun goede koffie??)
• Alle vreemde bloemen- en plantensoorten
• Het zicht op het Opera House en de Harbour Bridge vanaf de ferry
• Het afwisselende landschap in tropisch Queensland
• De ontluikende lente in Sydney & omgeving
• De wandelingen in de rain forests
• De Australische wijn (en port)
• De aardige en behulpzame obers, campingbeheerders en tourist-office medewerkers
• De zon, het strand en het buitenleven
• Kangoeroes, koala’s, kookaburra’s en misschien toch ook wel de krokodillen?
• En niet meer weten wat voor dag het is omdat de vakantie toch bijna 5 weken duurt!

Stel je voor... Je woont in Sydney en houdt van wandelen en besluit om op een mooie zondag een bekend deel van de Sydney Coastal walk te lopen, van The Spit naar Manly. Je staat vroeg op om de drukte voor te blijven (want de route staat in iedere reisgids genoemd) en tijdens het ontbijt hoor je in de verte wat gelach. Een Kookaburra! Hoor je dat? Je hebt deze Australische lachvogel al wel eens eerder gehoord maar nog niet gezien, wie weet vandaag in het Sydney Harbour National Park?

Anderhalf uur en vele buskilometers verder stap je uit bij The Spit, vanaf daar staat de route goed aangegeven dus de kaart is alleen maar nodig om alvast een mooie picknickplek uit te zoeken. Onderweg zie je plekken in de verte waar je al eerder geweest bent. Weet je nog, die zeearend op weg naar Middle Head of de walvissen vanaf North Head. En daar aan de overkant ligt South Head, misschien binnenkort nog maar eens de ferry pakken naar Watsons Bay bedenk je, om daar te genieten van de befaamde fish & chips van Doyles de omgeving. Want waar je ook bent, overal is het mooi en ruig tegelijk, en er is altijd wel iets nieuws te ontdekken. En, vertel je aan je reisgenoot, deze route lijkt best wel op de Ardennen, maar dan aan zee! Je mijmert weg en denkt terug aan de vakanties van vroeger en alle paadjes door bossen en valleien, over rotsen en houten bruggetjes en trappetjes. Oh, en niet te vergeten dat donkere gangetje tussen de rotsen waar je heel stoer alleen doorheen liep. Hoe heette het daar ook alweer? De kolenschuur, de kolenmijn, of? Het was er pikzwart in ieder geval!

Een scheepstoeter van de ferry naar Manly haalt je terug naar het heden en je wandelt weer lekker verder, ondertussen neem je ook nog even een kijkje bij de Aboriginal engravings van een kangoeroe en enkele vissen. Je begint wel honger te krijgen en kijkt uit naar het strandje om te pauzeren en misschien ook een uurtje in de zon een boek te lezen. Ah, daar is Reef Beach, en vanuit hier kun je zelfs het eindpunt van de wandeling al zien liggen, zo ver kan het dus niet meer zijn. Snel haal je de lunch tevoorschijn en terwijl je daarmee bezig bent vliegt er een vogel wel heel dichtbij voorbij. Verstoord kijk je op maar de vogel is alweer verdwenen, dus na een slok water begin je aan een heerlijke dubbele boterham met pindakaas. Ondertussen kijk je rond en ben je erg tevreden met dit mooie picknickplekje. Je wilt net aan je derde of vierde hap beginnen als je ineens met lege handen zit. Wat gebeurde daar? En waarom voel ik een lichte snavelafdruk in mijn vingers? Even hoor of zie je niets, maar dan wordt het snel duidelijk... HAHAHAHAHA! Helaas, ...!

‘A long way away from wherever you are, specifically inland and away from civilisation’

‘Back of Bourke’ is typische Aussie slang (spreek uit: Ozzie sleng), waar ik wat graantjes van meepik tijdens mijn Engelse conversatieles op dinsdagavond en tijdens afleveringen van McLeod's Daughters of The Farmer Wants A Wife op woensdagavond (want dan is Dan naar fotocursus).

En die mannen (en 1 vrouw) van de Ozzie-versie van ‘Boer zoekt vrouw’ zitten echt in the middle of nowhere, daarbij vergeleken zijn de Nederlandse boeren erg geciviliseerd! De slogan van de serie is ook niet voor niets ‘How far would you go for love?’. Eentje zit bijvoorbeeld in West Australia, 1400 km ten noordwesten van Perth, met buren op 3 uur rijden. En een andere ‘boer’ verbouwt geen graan en houdt geen vee: Nee, hij heeft een parelkwekerij in Monkey Mia. Hoe romantisch en afgelegen tegelijkertijd...

Hier in Sydney kunnen wij gelukkig worden van een plekje waar we voor even niemand anders tegenkomen, wat nog niet zo makkelijk is in een miljoenenstad als deze. Zo was afgelopen week de City2Surf-run waarbij ruim 80.000 mensen van de stad naar Bondi Beach hebben gerend. Wij hebben deze mensenmassa ontweken door juist iets ten zuiden van Coogee een stukje coastal walk te lopen. Al na vijf minuten hadden we de meeste mensen afgeschud door een ongemarkeerd pad (the horror!) in de bush bush te nemen onder deskundige leiding van Claus&Chris. Anderhalf uur later kwamen we bij Malabar. Officieel een suburb van Sydney en relatief dicht bij de City maar eigenlijk gewoon een slaperig vissersdorpje met een klein strand. Na afscheid genomen te hebben van C-kwadraat hebben we onze weg over de kliffen vervolgd via de outskirts van een golfclub en te midden van de greens een werkelijk idyllisch baaitje gevonden waar we genoten hebben van een lekkere picknick. En met ons nog zo'n 15 anderen, maar dat is bijna niets op 4 miljoen toch?

Nu de rust voor even is wedergekeerd in huize D&M te Coogee (afgezien van de dagelijkse telefoontjes uit het Noorden van Australië over slangen, krokodillen, maar gelukkig voor mij ook over niet zo dodelijke dieren als kangoeroes, papegaaien enz.), tijd om terug te blikken op een geweldige week Sydney met Fons en Liesbeth! Een mooie mix tussen cultuur en natuur, tussen stad en oceaan, tussen thuis en uit eten, tussen zon en regen en tussen foto's maken voor later en genieten van nu.

Kortom, een top 10 van dingen die je gedaan moet hebben als je in Sydney bent:

1. Uiteraard... Ga je het Sydney Opera House bekijken, aanraken, er omheen lopen, fotograferen, in je opnemen en nooit meer vergeten. Met het besef dat je nu toch echt in Sydney bent als je dit beroemde gebouw van dichtbij ziet. Zowel van buiten, van binnen én liefst ook tijdens een (klassiek) muziekstuk in de grote zaal om de OH-ervaring compleet te maken.
2. Vaar met een van de vele ferries over de Sydney Harbour, vertrek vanaf het bruisende Circular Quay (inclusief vrij zicht vanaf het water op Opera House en Harbour Bridge!) naar bijvoorbeeld Miller's Point, Balmain of Darling Harbour of verder weg naar Watsons Bay, Manly of Parramatta.
3. Maak een wandeling door het authentieke The Rocks, aan de voet van de Harbour Bridge. Ga op zoek naar het smalle Suez Canal, doe de Nurses' Walk en breng een bezoekje aan het museum over de geschiedenis van deze oudste wijk van Sydney. Tip: Een emu-, kanga- of kroko-pizza eten bij het Australian Heritage Hotel!
4. Ga op zoek naar de flying foxes in de Botanische tuinen, en pak ondertussen een glimp mee van het Opera House in de verte.
5. Dwaal door het CBD (en spring af en toe op de gratis 555 bus) op zoek naar oude gebouwen en kerken tussen alle hoogbouw. Bijvoorbeeld op Macquarie Street (NSW State Library, Sydney Hospital en The Mint), Customs house op Circular Quay en George Street met The Strand, het Queen Victoria Building, Town Hall en St. Andrew's Cathedral. Aanrader is om rond lunchtijd een van de vele food courts in te duiken waar eten uit alle windstreken te krijgen is voor een zeer schappelijke prijs.
6. Bezoek het kleurrijke Darling Harbour en aangrenzende Chinatown, neem een kijkje bij de mooie Chinese Gardens en ga op souvenierjacht in Paddy's Markets.
7. Neem de boot naar Manly en huur daar een fiets om naar North Head te gaan. Daar wordt je beloond voor een steile klim met mooie vergezichten richting de stad en natuurlijk ook de andere kant op, over de oceaan. Wie weet zie je (zoals wij!) een aantal walvissen vanaf de kust.
8. Verwonder je over het gebrek aan welstandseisen en de Australische manier van ‘vormgeving’ van winkelstraten in de wijken rondom het centrum zoals Glebe, Newtown, Surry Hills of Paddington. Wie weet eindig je wel in een Thais, Indiaas, Grieks of Japans restaurantje waar je je eigen drank mee moet nemen (BYO — bring your own) of blijkt die leuke lunchplek alleen maar vegetarisch te serveren ;)
9. Doe de coastal cliff walk (of ga hardlopen) van Coogee naar Bondi Beach. Kliffen, parkjes en strandjes wisselen elkaar af op deze mooie route via Clovelly en Bronte.
10. Trek er op uit naar de Blue Mountains, twee uur landinwaarts met de auto. In een dag zijn de hoogtepunten rondom Katoomba zoals the Three Sisters, the Giant Stairway met 900 uit rots gehakte treden en de scenic railway goed te bezoeken en te combineren in een wandeling van ongeveer drie uur.

Top tien gezien? Dan heb je een mooie eerste indruk van Sydney & omgeving... Fons en Liesbeth sluiten in augustus hun Australië-reis af met nog een lang weekend hier. Wie weet gaan we een van de volgende dingen doen:

• Coastal walk & Ferry trip: South Head, The Gap en Watsons Bay.
• Terug naar de botanische tuinen voor een uitgebreidere wandeling, bijvoorbeeld naar de tropische kassen of Mrs. Macquarie's Chair. En bij goed weer een picknick om alle bordjes ‘Please walk on the grass’ eer aan te doen.
• Bezoek aan bijvoorbeeld Museum of Sydney, Art Gallery, Elizabeth Bay House of Vaucluse House.
• Naar een van de vele lokale markten zoals de Paddington Markets of de vlooienmarkt in Glebe.
• Afscheid nemen van kangoeroes, koala's, krokodillen of haaien in het Sydney Aquarium en Sydney Wildlife World in Darling Harbour of naar Taronga Zoo.

Iemand tips of leuke ideeën? Schroom niet en laat een berichtje achter op onze site of stuur een mailtje naar . En we zijn natuurlijk ook benieuwd naar al jullie vakantieverhalen!

...in Sydney. Dit is de titel van een van de blogs die ik zelf lees van mensen die in Sydney wonen. Leuk om de dagelijkse dingen in Sydney ook in andermans leven terug te zien. Zoals dat er in juni 'plotseling' een nieuwe prime minister was en dat er afgelopen week nieuwe verkiezingen zijn uitgeroepen voor over een maand (21 augustus). En hier doen ze niet op dezelfde manier aan coalitievorming als in Nederland, dus er zal snel een nieuwe (of dezelfde) prime minister zijn waarop de media zich kunnen richten. (Voor meer info zie Wikipedia of mail Marieke want ik heb er al een keer een hele dag op zitten studeren. Je kan ook zoveel aanklikken op wikipedia!)

Hoe ziet bij ons een normale week eruit, zo na drie maanden in Sydney? Van de weekenden en avondjes uit zien of lezen jullie al genoeg terug hier, vandaar deze blik in ons dagelijks leven.

Marieke is 3x per week om 05.45 al uit bed om sportief te doen met haar Step into life-groepsgenoten in een park bij het strand van 06.15 tot 07.15. Ergens in dat uur komt de zon op boven zee, dus dat is een mooie bijkomstigheid. Tegen de tijd dat ze weer thuis is staat Dan met helm klaar om op de fiets te stappen voor een tocht van een half uur die begint met een vrij steile klim hier de wijk uit.

Dan werkt (fulltime=37,5 uur/week) op de faculteit Wiskunde aan de University of Sydney waar hij bezig is met een wiskundig computerpakket Magma dat vol zit met paarden, bassen en pelikanen (Mariekes vertaling van al die gekke termen) en waar hij gestaag voortgang boekt. Ook met af en toe in het weekend nog even wat programmeren of een berekening aanzetten, want die doen er uren over. [Ze bedoelt Chevalley bases en Melikyan Lie algebras. Het komt er kortgezegd op neer dat ik werk aan Magma, een computeralgebra pakket wat wiskundigen zoals ikzelf gebruiken bij het doen van onderzoek. Ik houd me met name bezig met het deel wat over Lie algebra's en Lie groepen gaat, maar wil ook nog weleens op andere plekken wat bugs fixen -- Dan].

Marieke werkt op dit moment voor 20 uur per week aan een opdracht voor haar oud werkgever in Nederland (ICSadviseurs) en is tevens werkzoekende. Het plan is om vanaf september echt op zoek te gaan naar een baan op het gebied van duurzaamheid en de gebouwde omgeving, maar nu worden de vacatures in de krant ook al goed bijgehouden. Helaas lijkt het voorlopig nog lastig want de 'duurzame' banen vragen of meer werkervaring (10 tot 15 jaar) of zijn een eind weg (ten noorden van Sydney, in Melbourne of zelfs in de outback - in Dubbo ruim 500 km verderop). De eerste sollicitatie voor een baan van 2 dagen/week als ambtenaar duurzaamheid bij een deelgemeente hier niet ver vandaan is wel de deur uit. Allemaal duimen dus!

Door de week combineert Marieke haar parttime opdracht met huisvrouw zijn (de oven en de kooktijdschriften zijn (her)ontdekt en regelmatig mag Dan weer een nieuw gerecht uitproberen) en Sydney verder ontdekken, een combinatie die aan iedereen aan te raden is. Verder blijven de plannen bestaan om een kinderboek te schrijven (ssst geheim!), maar zoals je al wel leest moet daar nog (priori)tijd voor gevonden worden tussen alle andere leuke en nieuwe dingen door.

Over nieuwe dingen gesproken, Dan is net aan een cursus fotografie voor gevorderden begonnen op de woensdagavond bij het Australian Center for Photograpy en Marieke begint in augustus aan een English conversation course op de dinsdagavond om met name de uitspraak van haar Engels wat te verbeteren. De cursus salsa dansen die vooral Marieke wel leuk lijkt staat nog even op een zijspoor [Phew -- Dan].

En nu kijken we uit naar onze eerste logees, Liesbeth en Fons (de ouders van Marieke, red.)! Zij stapten donderdag 22 juli in een vliegtuig van Emirates dat via Dubai in Sydney aankomt. Misschien verschijnt er wel een blogje van hun hand (of een foto of filmpje) komende week! We houden jullie op de hoogte!

Nadat Marieke ook nog een keer walvissen gespot heeft (in de verte) vanaf Coogee, hebben we dit weekend een toeristische whale watching tour gedaan. We hebben er een stuk of 5 gezien, en alhoewel ze niet (zoals je op alle promo-foto's ziet) uit het water opsprongen was het toch een bijzonder ervaring om deze grote dieren van dichtbij te zien. De foto's spreken voor zich, samen met het kaartje waarop Dan via GPS heeft gelinkt waar de foto's gemaakt zijn! Als extraatje een YouTube video uit Marieke's fototoestel! (Maar pas op, wij worden er allebei een beetje zeeziek van...)

Hyves, Facebook, Twitter en LinkedIn, allemaal online sociale netwerken waarmee je makkelijk contact maakt en houdt met goede (en vage) vrienden en bekenden. Ooit lid geworden om als nieuwsgierig aagje eens lekker rond te kijken in andermans leven, nu maak ik er gretig gebruik van voor een terugkerend vleugje Nederland. Verder zijn we beiden ook regelmatig op msn en skype te vinden, maar door het tijdsverschil is even bijpraten met het thuisfront nog niet altijd even gemakkelijk.

Aangezien we door onze move naar down under voor even afscheid hebben genomen van onze (offline) sociale netwerken van familie, vrienden, scoutingmensen en oud-collega's (jullie dus), missen we stiekem wel de gezellige, vrolijke, diepgaande of flauwekul gesprekken en momenten samen. Waar ik hier erg kan genieten van de rust, de ruimte, de omgeving en de tijd voor elkaar, mis ik tegelijkertijd de mensen om me heen die zo niet de hele marieke (of dan), dan toch wel een paar stukjes marieke (en/of dan) kennen.

Hier in Sydney bouwen we langzaamaan wel nieuwe vriendschappen op, maar ons kringetje is lang niet zo groot en we delen met hen ook nog geen herinneringen aan vroeger, vorig jaar of dat leuke weekendje weg. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat vanzelf zal komen! Zo heb ik gisteren opgepast op Ricky (5) en op zijn vraag of we hier for ever blijven was mijn antwoord: ‘No, for two years, so that's almost like for ever don't you think?’. Gewend aan bezoek uit Europa voor een week of drie/vier, zag je zijn ogen gewoon oplichten! En vervolgens was zijn conclusie: ‘Then you must celebrate christmas with us! I'll ask daddy if you can join us... We're going to Germany (to grandmum & granddad) over christmas. There may be snow, I like snow!’ Dus wie weet... zijn we met kerst gewoon in Europa... En krijgen jullie achteraf gewoon een update daarover op deze blog!

Voor nu hebben we weer twee stukjes Sydney verder verkend, vier jaar geleden zijn we al eens van South head naar Bondi beach gelopen en zaterdag hebben we dat andersom gedaan. Al met al hebben we de afgelopen maanden al zo'n 30 km van de iets meer dan 100 km lange coastal walkway gelopen. Zondag hebben we een uitgebreid bezoek gebracht aan Cockatoo Island, ter gelegenheid van de 17e biënnale van Sydney stonden verschillende kunstwerken verspreid over dit voormalige gevangenis en industriële scheepsbouw-eiland. Zowel het eiland zelf als (een aantal van) de kunstwerken waren zeker het bezichtigen waard.

We zijn een paar dagen de stad uit geweest, naar de Hunter Valley, een kado voor Dan van Marieke vanwege zijn promotie in maart. Dit wijngebied is een populaire bestemming voor Sydneysiders, want het is maar twee uur rijden ten noorden van Sydney én vooral in trek vanwege de vele wineries natuurlijk. De hoogtepunten van dit weekend waren toch wel de wijnschool, ons verblijf in een prachtige ecolodge met fantastisch uitzicht en de vele kangoeroes voor het echte Australische gevoel. Dat het hier nu winter is zie je wel aan de grijze wolken en de kachel die lekker brandt. Een heel verschil met jullie, maar dat zal over een half jaar wel andersom zijn!

Wat zie je niet op de foto's:

• Nog veeel meer kangoeroes in de verte
• Dode kangoeroes langs de weg...
• Twee dode wombats en een levende wombat (hopen we althans)
• Kookaburras en dronken vogeltjes die zaden uit wijnafval eten
• Hoe het composttoilet van de ecolodge werkt
• Dat Dan veel beter is in kachel stoken dan Marieke
• De armetierige wijnranken in de wijngaard bij de wijnschool (maar dat was een goed teken!)
• De leegstaande, verstofte wijnfabriek vol met spinnenwebben
• Hoe we (!) op maandagochtend om 10u al aan de wijn zaten
• De roodpaarse dronkenmansneus van onze wijnleraar
• Dat Lindemans wijnen en Rosemount wijnen buren zijn
• Hoe leuk links rijden is op heuvelachtige, verlaten wegen
• Marieke die met rechterhand wil schakelen in een linkse automaat
• Wat allemaal te koop staat langs de weg (veel huizen, maar ook sinaasappels, eieren, konijnen en een kudde koeien)
• Oh en op twee plekken konden we onze kettingzaag laten slijpen!

Lunch @ Australian Museum Dan geniet van een lekkere chef's salad en Marieke van een subliem maar kermitgroen courgettesoepje als er een chinees meisje naar ons toekomt, haar neus bijna in de soep steekt en ons vervolgens meedeelt: “It looks like dirty fishwater!”. Haar ouders waren duidelijk niet van haar observatie gecharmeerd, maar wij wel.

Kerstgevoel in juni?! @ Plein voor St. Mary's Cathedral Omdat het in december hartje zomer is in Sydney, doen ze kerst nog eens dunnetjes over in juni... Na een kwartiertje rondkijken zijn we niet overtuigd door de ijsbaan, nepkerstbomen en skihut. Zou het komen door die palmboom op de achtergrond? Door de geur van glühwein bij 17 graden boven nul? Of gewoon door de blote armen op de ijsbaan?

Maansverduistering @ Coogee beach Zaterdagavond na achten lopen we over de boulevard en kijken omhoog naar een duidelijk krimpende maan. “Hmm, ik dacht toch echt dat het volle maan zou zijn? Gisteren was hij toch nog vol?” Twee uur later krijgen we een smsje van Michelle: “Have you seen the lunar eclipse?” Achteraf lezen we in de krant dat om 20.15 de maansverduistering is begonnen.

Tijdens wandeling @ La Perouse/Botany Bay Ricky (5) en Benji (4) verkennen de bunker waar we even pauze houden na ruim een uur wandelen (en nog anderhalf te gaan). Ricky: “No, we go this way, because that's the longer way. I really need to lose some energy!” Heeft geen effect gehad overigens, bleek toen hij aan het eind van de wandeling z'n uiterste best deed om als eerste terug bij de auto te zijn.

Na de mega update over het lange weekend van vorige week, nu een to-the-point verslag van onze bezigheden dit weekend (met linkjes om onze route online te volgen).

• Zaterdagochtend voor het eerst de Sydney Morning Herald thuisbezorgd gekregen. Lang ontbijt met veel leesvoer!
• Met de bus richting centrum met het plan de gratis ferry naar Cockatoo Island te nemen voor de buitententoonstelling van allemaal kunstwerken in het kader van de 17e Biënnale of Sydney.
• Starbucks tussenstop voor een Long Black met extra shot espresso (Dan) en een appelsap (Marieke).
• Erg lange rij voor de boot van 12.30, dan maar andere keer... Gelukkig zijn The Rocks dichtbij! Ook even The Rocks Discovery Museum ingedoken met leuke tentoonstelling over de geschiedenis van dit stukje Sydney.
• Okonomiyaki met een seafood & veggie skewer als lunch van een stalletje op de markt. Best wel ok.
• 's Middags Marieke een rondleiding door het Susannah Place Museum in the Rocks terwijl Dan aan de waterkant een boekje leest.
• The Rocks ten westen van de Harbour Bridge verkennen, o.a. oudste steegje van Sydney en de pieren van Walsh Bay.
• Deze relaxte middag afgesloten met een heerlijke pizza (met emu erop voor Dan!) bij het Australian Heritage Hotel.
• Onverwacht de overvliegende flying foxes (soort grote broer van vleermuis) gespot tijdens de invallende schemering.
• Voetbal kijken!
• Zondag in Kirribilli bij collega van Dan wat meubilair opgehaald omdat hij weer terug naar Europa gaat. Met andere woorden: twee keer over de Harbour Bridge rijden!
• Na het terugbrengen van het busje in Bondi Junction met de gewone bus naar Bondi Beach en vanaf daar in behoorlijk tempo terug gelopen naar Coogee. Weer een stukje van de coastal walkway van Sydney gedaan. Een mooier eindpunt van een wandelroute is er niet ;)

Voor iedereen van wie we al leuke mailtjes, twitters, kaartjes, brieven en andere post hebben gekregen. Dank je wel! Erg leuk om hier wat vleugjes Nederland mee te krijgen. En dank aan de dames van het HJC voor ons eerste pakketje! Superleuke verrassing! Het heeft de douane-inspectie doorstaan, ook al is het kadootje voor Dan alvast uitgepakt en is de pindakaas aangebroken. Maar het lijkt er niet op dat ze er ook van hebben durven proeven ;)

Voor eenieder die ons een pakketje wil sturen (hint!) zie daff.gov.au voor wat er niet dit land in mag (bloemen, planten, groente, fruit, thee, eten met melk of eieren erin, spullen van hout of ander natuurlijk materiaal, enz.) vanwege besmettingsgevaar van inheemse soorten.

Wij gaan de wedstrijd NL-Japan al dropjesetend bekijken aanstaande zaterdag!

Zo mooi... De haven van Sydney. Nu klinkt haven wel erg praktisch met veel containerschepen en zo, maar de haven van Sydney is een ander verhaal! Rotspartijen, bushland, mooie stranden en lieflijke baaien wisselen elkaar af. En verder is de kustlijn bezaaid met de mooiste villa's die allemaal een glimp van het Opera House en de Harbour Bridge in de verte meepikken en uiteraard een eigen zeilboot in de nabijheid hebben dobberen.

Zondag hebben we van Rose Bay naar Watsons Bay aan de oostkant van het water gelopen, tot net onder South Head en maandag (Queens Day) aan de overzijde van Taronga Zoo naar Middle Head aan de westelijke kant. Vanaf Middle Head kun je tussen North en South Head de ingang tot de haven en de oceaan zien. Behalve een paar watervliegtuigjes en de verschillende grote en kleine boten op de haven hebben we ook nog een aantal dieren gespot. Zo hebben we een arend (dat denken we tenminste) kunnen aanschouwen die gemoedelijk op een tak wat zat uit te rusten en, heel vreemd, een grote termietenheuvel in een boom. En Dan heeft dolfijnen gezien vanaf de ferry van Watsons Bay terug naar het centrum (ik ben heel jaloers want ik zat binnen), maar nu is Dan weer jaloers terug want ik heb gisteren tijden mijn lunchwandeling zomaar walvissen gezien vanaf de kust! Zie de laatste (zeer onscherpe) foto :)

Doel van vandaag: De Paddington markets, gelegen aan Oxford Street. Een hele lange straat die loopt van Hyde Park via onder meer de wijken Surry Hills en Paddington. En ook Kings Cross is hier niet ver vandaan. Klinkt Engels nietwaar? Gelukkig zijn er naast alle Engelse namen ook een heleboel namen die afkomstig zijn van de Aboriginals zoals Coogee (van koojah, dit betekent vieze plek of stinkend zeewier), Woolloomooloo (hierover lopen de meningen uiteen; afgeleid van Wallabahmullah 'jonge zwarte kangaroe', Wallamullah 'plek van overvloed' of Wala-mala 'aboriginal begraafplek') en Kirribilli (goede visplek). Overigens is Kirribilli de wijk net aan de overkant van het Opera House en de Harbour Bridge en hier staat Kirribilli House, de Australische versie van 10 Downing Street.

Terug naar Paddington, een mix van hippe modewinkeltjes, schoenenzaakjes en meubelwinkeltjes en andere boetiekjes. Op de een of andere manier hebben wij alleen de boekwinkeltjes van binnen gezien. Allemaal verkleinwoorden inderdaad, want de winkels zijn vaak niet groter dan 6 bij 8 of zo. Na een uur of twee kwamen we bij de Paddington markets aan om ook daar nog lekker rond te struinen tussen de kraampjes en te genieten van een Zuid-Afrikaanse bobotie als lunch.

Over Zuid Afrika gesproken, arme Australiërs die zondagnacht om 0430 de Socceroos grandioos zagen verliezen van de Duitsers. Denk dat ze 's maandagavond geel-groen van jaloezie de wedstrijd tussen Nederland en Denemarken hebben gevolgd ;) Mijn poule eindigt overigens met een finale Nederland- Australië, maar voorlopig houd ik nog steeds de laatste plek bezet. Ik geef Oranje meer kans om te winnen!

Dan & SLR & tripod @ Vivid Sydney - Need I say more? Enjoy the pics!

Dat Sydney een kleurrijke, levendige stad is met haar mix aan culturen hoeven we waarschijnlijk niet uit te leggen. Toch is nu het festival ‘Vivid Sydney’ gaande om ook in deze donkere wintermaanden een bruisend lichtpuntje te bieden. Het festival staat in het teken van ‘light, music and ideas’ met onder meer ‘lighting the sails’, ‘Macquarie visions’, ‘creative Sydney’ en ‘the rocks fire water’. Meer dan genoeg te doen dus!

Lighting the sails is kortgezegd het Opera House in een pantervelletje, en dat moet natuurlijk aanschouwd worden! Marieke is met een paar dames op pad gegaan (op een bijzonder natte avond) om niet alleen het Opera House in een verlicht jasje te bekijken, maar ook de historische gebouwen op Macquarie Street. Deze prachtige gebouwen vormen nu de achtergrond voor de kleurrijke projecties van ‘Macquarie Visions’ die de geschiedenis van Sydney vertellen aan het begin van de 19e eeuw. De schotse Gouverneur Macquarie en zijn vrouw Elizabeth hebben 200 jaar geleden deze plek getransformeerd van een strafkolonie met bijbehorende barakken naar een stad met een degelijke infrastructuur, openbare gebouwen en groene parken. Een leuke manier om een stukje geschiedenis mee te krijgen. Binnenkort gaat Dan al dit moois ook nog aanschouwen. Via zijn camera uiteraard zodat jullie ook kunnen meegenieten! Ook willen we dan naar ‘the rocks fire water’ met een bollywood-show op het water met veel licht, vuur en kleurvertoon.

Helaas hebben we de hondenopera (zie video op nu.nl) gemist, maar een paar uur later hebben we wel bij die grote boom achter het podium gepicknickt met uitzicht op Opera House & Harbour Bridge.

Zondag hebben we (het minder levendige maar wel historische) Parramatta bezocht, zo'n 15 km landinwaarts waar de Parramatta River zo smal is dat de boten niet verder kunnen. En, zo lees ik net op wikipedia, de eerste plek vanaf de haven gezien waar het water zoet is i.p.v. zout en dus het aangrenzende land geschikt voor landbouw. De oudste boerderij van Australië is dan ook hier te vinden, de Elizabeth Farm. De historie wordt overigens ingehaald door de werkelijkheid van het hier en nu, want het eerste oude gebouw (een school uit 1831) dat we zien tijdens de ‘Harris Park heritage walk’ is vervallen en staat te huur. Even later blijkt de Clay cliff creek tussen de Hambledon Cottage (1824) en de Elizabeth Farm (1793) geen lieflijk stromend beekje te zijn maar een betonnen afwateringskanaal geflankeerd door een immense parkeergarage... Soms moeten we dus de prachtige omschrijving uit een reisgids met een korreltje zout nemen, of, in Mariekes geval, een van haar roze brillen afzetten. Maar dat weerhoudt ons er niet van om nog veel meer plekjes in Sydney te gaan ontdekken!

Sydney is geen vlakke stad, dat kan Dan je vertellen uit eigen ervaring nu hij (bijna) dagelijks naar de uni fietst (ong. 30 min). Maar dat levert wel mooie vergezichten op, zoals vanuit het Queens Park bij Bondi Junction waar Marieke een kort wandelingetje heeft gemaakt. (Met de voet gaat het steeds weer iets beter, deze week het verband eraf gehaald want de zwelling en mooie kleurtjes zijn weg, nu rustig aan meer oefenen met gewoon lopen.)

Zaterdag hebben we een bezoekje gebracht aan de Royal Randwick Racecourse, ter gelegenheid van 150 jaar paardenrennen in ‘the Eastern suburbs of Sydney’. We waren behoorlijk underdressed tussen de stroom bezoekers voor deze feestelijke dag, maar gelukkig gingen de meeste goedgeklede dames & heren door de ‘members’-ingang naar binnen en konden wij ons bij het plebs voegen. Een kleine tentoonstelling gaf de geschiedenis weer, waaronder de stamboom van een beroemd paard dat echt vele generaties terug ging tot in de 17e eeuw. Indrukwekkend!

Om 12.03 ging vervolgens de eerste race van start en we hadden duidelijk geen verstand van de weddenschappen eromheen, maar het is wel een mooi gezicht als de paarden de bocht om komen stormen om uiteindelijk te eindigen recht voor het publiek! Na een korte zoektocht op wikipedia tijdens ‘de rust’ konden we de cijfers en bedragen op het scorebord beter volgen en de 2e race bleek extra spannend omdat het paard (genaamd With Ice) waar maar weinig geld op was gezet na een bloedstollende finish de winnaar bleek te zijn. Als dat al spannend is kunnen we ons voorstellen dat het gokken erg verslavend is bij het paardenrennen...

Vanwege de slechte weersvoorspelling hebben we zondag nog een dagje IKEA gedaan, ons app-je is een stoere zwarte leunstoel, een paar vrolijke knalgroene kussens, wat tafeltjes en een boel planten rijker. Ook heeft Marieke nu een eigen werkplek op het lichtste plekje in huis. We voelen ons de koning te rijk met ons huisje en lezen vol verbazing de dikke huizenbijlage in de krant. De gemiddelde prijs voor een huis in the Eastern Suburbs is $ 890.000 (bijna €500.000), maar wat moet je toch met 4 slaapkamers, 2,5 badkamer en 3 parkeerplekken??

Omdat een nieuwe update nog heel eventjes op zich laat wachten...

Het beeld dat de nieuwe reclamecampagne van Tourism Australia schetst klopt totaal niet met de werkelijkheid aldus dit artikel van de Sydney Morning Herald (en nee ik heb nog geen goede vertaling bedacht voor de titel van het artikel..). Maar ach, ‘wij Nederlanders’ zijn niet anders gewend, als bitterbal-etende, klompendragende kaaskoppen (zie movetonetherlands.com's "typical dutch" of intrepidtravel.com over Nederland).

Op de ochtend dat ik bedenk dat 'van de regen in de drup' wel een goede titel kan zijn voor deze update, komen er ineens een boel sirenes dichtbij tot stilstand. Brand aan het einde van Vicar Street in een groot huis (ong. 100 meter verderop). Wel 6 brandweerauto's komen er aan te pas, maar uiteindelijk is het vuur snel onder controle en zijn alleen nog wat rookwolken te zien. Gelukkig is de droogte van de laatste weken net voorbij, geen idee hoe snel het vuur zich anders zou kunnen verspreiden.

Maar goed, regen dus. Qua seizoen is dit het einde van de herfst, 1 juni begint officieel de winter. Temperaturen buiten zijn niet vergelijkbaar met de Nederlandse herfst, het is nu 18 graden en bewolkt en gemiddeld is het tussen de 10 en 17 graden in de winter. Temperaturen binnen zijn ongeveer hetzelfde want de isolatie is minimaal, de ramen van enkel glas en er is geen centrale verwarming. Dat is wel fris dus! We hebben nu een kleine verplaatsbare heater in de woonkamer dus dat is wel fijn, de open haard heeft van vroeger uit een gasaansluiting maar het schijnt dat die gashaarden niet allemaal even gezond zijn hier *. En ik denk dat een warme kruik voor in bed een ouderwets maar tegelijkertijd duurzaam en goedkoop alternatief is voor in de slaapkamer ;)

De Australiërs zijn wel blij met de huidige regenval. De hoeveelheid en verwachtingen worden dan ook goed in de gaten gehouden evenals de hoogte van bepaalde stuwmeren e.d. Dit is ook dagelijks onderdeel van het weerbericht.

Wat hebben we ondanks de verschillende regenbuien allemaal gedaan? Marieke heeft vrijdag Bondi beach bezocht (en vervolgens begon het bij aankomst net te regenen en heeft ze - met boek - een uur geschuild in een van de kioskjes daar), maar Coogee beach staat nog met stip op 1 van Sydney's mooiste en leukste stranden. Zaterdag zijn we met de bus naar het centrum gegaan en we hebben daar aan de kade fijn de krant gelezen in het zonnetje (Marieke) en rondgelopen en foto's gemaakt van het Opera House en de Harbour Bridge (Dan). Ook hebben we het Queen Victoria Building als onderdeel van het nat-weer programma van deze dag bezocht, een mooi eind 19e eeuws gebouw in hartje Sydney met allemaal leuke winkels en koffietentjes. In de tea room op de bovenste verdieping doen ze aan high teas hebben we ontdekt, dus wie vergezelt Marieke daar een keer heen? Zondag is Dan met collega's en kids naar de Blue Mountains geweest en heeft daar bij the Wenthworth Falls en the Three Sisters gewandeld. Marieke was lekker thuis met de voet omhoog en heeft onder het genot van vele mokken verse muntthee haar boek bijna uit (Dagboek van een Geisha, een aanrader! Even door eerste bladzijden heen geworsteld en daarna greep het me echt.)

Nu is hier de gewone week weer begonnen, pinksteren kennen ze hier niet en hemelvaart ook niet. Wel hebben we over een paar weken een lang weekend vanwege de Queen's birthday op de tweede maandag van juni. Heel Australië heeft dan vrij, behalve Western Australia want die vieren pas op de laatste maandag van september deze dag... Rare mensen.

* Het binnenklimaat in scholen ligt ook hier gevoelig: Aangezien scholen ook geen centrale verwarming kennen, zijn "unflued gas heaters" hier vrij gewoon. Dit zijn verwarmingselementen die warmte produceren door het verbranden van gas en daar kunnen dus schadelijke stoffen bij vrij komen. In verschillende delen van Australië is deze vorm van verwarmen al verboden maar in New South Wales zijn tijdens de recente 'federal government's Building the Education Revolution Program' (een soort economische stimulans, klinkt bekend?) ongeveer 3000 unflued gas heaters geïnstalleerd. Advies is nu om ramen en deuren open te laten bij gebruik van deze heaters... De vervangingskosten van alle unflued gas heaters in NSW zou namelijk 400 miljoen aus. dollar kosten. (Bron: The Sydney Morning Herald.)

De afgelopen week is ons appartementje aan Vicar Street steeds meer ons huis geworden, met het in elkaar zetten van alle IKEA-bouwpakketten, schoonmaken van alle hoekjes en gaatjes (en dat zijn er nogal wat!) en het korter maken van de gordijnen (best een boel werk!). We zijn blij met hoe het er inmiddels uit ziet (en iets minder blij met de bewegende minimega-beestjes die bij het wonen in Australië lijken te horen) en omdat alle klusjes door de week al gebeurd waren hadden we dit weekend vrij!

Marieke moet natuurlijk nog rust houden en dus zaten we zaterdagochtend om 10.30u te genieten van de enorme golven bij het strand. En het waren echt hoge golven: de dag ervoor was er een waarschuwing afgegeven voor een heel stuk van de oostkust dat het gevaarlijk was om te zwemmen, surfen, en "rock fishen". Helaas waren er behalve golven ook wolken, dus was het een beetje frisjes, en besloten we om met de bus naar Bondi Junction te gaan: een winkelcentrum een paar kilometer verderop. Dit blijkt een enorm 5 verdiepingen hoog complex te zijn waar ze zo'n beetje alles te verkopen (behalve bordspellen...), en daar hebben we een begin gemaakt met het uitgeven van de Australische boekenbonnen die Dan van zijn collega's voor zijn promotie had gekregen :) 's Avonds op 5 min met de bus in Randwick een hapje gegeten en in de ouderwetse bioscoop Letters to Juliet gezien, een aanrader volgens Marieke!

Zondag kon Dan toch de verleiding niet weerstaan om een stukje "coastal walk" te lopen van Coogee naar Maroubra en weer terug, terwijl Marieke op de bank met de voet omhoog boeken en puzzels aan het verslinden was (en in de IKEA gids nog meer mooie dingetjes had uitgezocht, bleek later). Daarna nog even heerlijk op de trappen bij Coogee beach van het zonnetje genoten (we maken er wel goed gebruik van hoor, dat we zo dicht bij het strand wonen!), en 's avonds niet hoeven koken aangezien Marieke gisteren zo'n gigantisch bord risotto had dat er vandaag nog genoeg was voor ons beiden (en hier is een "doggy bag" redelijk gewoon!)

PS: Wij hebben een mailinglijst waar we een mailtje overheen sturen als we hier een berichtje hebben toegevoegd... Als je daar ook op wil (of juist vanaf wil), dan laat het even weten, dat is namelijk heel gemakkelijk geregeld!

En ineens lig je daar naar de sterren te kijken, op 50 meter van ons mooie, nieuwe appartementje... Maar niet op het strand, nee op de stoep :S Om onze eerste avond te vieren in Coogee gingen we zaterdagavond een drankje doen op Coogee Bay Road (na een drukke dag IKEA-shopping), maar zover zijn we niet gekomen. Althans, Marieke niet. Want ze is gestruikeld over een gat-waar-een-boom-hoort-te-staan (naast de plek-waar-een-lantaarnpaal-hoort-te-staan) in Vicar Street. Behoorlijk pijnlijk en opgezwollen, dus zondags naar de dokter (om de hoek). Zij denkt dat de voet gebroken kan zijn en verwijst ons door om foto's te laten maken. Gelukkig blijkt maandag dat de voet niet gebroken is, maar dat er wel een ander gescheurd is. Advies van dokters 2 en 3 is om goed te rusten, niet (te veel) te lopen en na twee weken te beginnen met oefeningen in het zand. Toch handig zo'n mooi strand in de buurt!

Ondertussen zijn jullie vast ook nieuwsgierig naar dat huisje van ons, aangezien wij het vorige week ook maar 3 minuten hadden gezien waren we zelf ook best nieuwsgierig. Maar goed, de locatie is uiteraard super, het gebouw scoort een dikke 8 naar Marieke's architectonische maatstaven en het gebruik (keuken, badkamer, woonkamer 2 slaapkamers) is ook naar wens. De details zijn soms wat minder, maar dat nemen we voor lief. Denk aan ramen die niet open gaan, of juist niet meer goed dicht, lelijk tapijt met hier en daar wat vlekken en een onhandig ingerichte, kleine keuken. Andere details maken veel goed zoals de erkers in beide slaapkamers, een grote open haard in de woonkamer (wanneer zie je dat nu in een flat??), het vele daglicht en rechtstreeks zicht op oceaan & palmen vanuit erkerraam op de slaapkamer. Wij zijn er in ieder geval erg blij mee en zijn druk bezig met het inrichten en inwonen. Vanaf eind van de week hebben we hopeljk ook thuis internet dus zijn we ook beter bereikbaar via mail, skype en msn.

De foto's geven een mooie indruk van binnen én van ons uitzicht vanuit de verschillende kamers. En ben je in de buurt, laat het even weten dan zorgen we voor een logeerbed en zetten we extra stoelen in elkaar!

Vrij snel hebben we al goed nieuws :) We hebben een optie op een 2 bedroom-appartment in Vicar Street, maar liefst 150 meter van het strand! We hebben een appartement aan de achterzijde van dit gebouw, maar dat mag de pret niet drukken. Gewoon je hoofd uit het raam steken en dan zie je de oceaan! En vanaf het strand kun je het gewoon zien (als je goed kijkt).

Nu nog een en ander administratief afhandelen en als dat allemaal goed gaat kunnen we er zaterdag in. Dan volgen er vast ook meer foto's. Voor nu een linkje naar Google Maps!

Al voor ons vertrek hebben we een beetje gekeken waar we in Sydney wilden wonen en de wijken Coogee (spreek uit: Koetsjie) en Maroubra (:Maroebra) hebben onze voorkeur. Lekker aan het strand en niet te ver van het centrum of de uni (zo'n 10 tot 12 km of 30 min met de bus). Gelukkig zijn er ook verschillende appartementjes te huur die redelijk aan onze eisen voldoen, dus keuze genoeg. Totdat tijdens de bezichtiging blijkt dat wij zeker niet de enige geïnteresseerden zijn, meestal zo tussen de 8 en 40 (!) andere bezoekers in een kwartier tijd. Enige concurrentie dus, waar dit weekend ook een artikel in 'The Sydney Morning Herald' aan gewijd was, een huis huren lijkt steeds meer op solliciteren zo schrijven zij. Huren verloopt namelijk niet via loting of een woningstichting o.i.d. maar via 'makelaars'. Een eigenaar zet via een makelaar een huis of flat te huur, de makelaar verzorgt vervolgens voor publicatie (voornamelijk via internet) en de bezichtiging (duurt max. een kwartier, vaak op zaterdagochtend) voor geïnteresseerden en neemt ook de inschrijfformulieren in. Zo'n formulier vraagt naar huidige gegevens, voormalige huur, baan/inkomen e.d. en tevens naar referenties en voldoende identificatie (alleen paspoort is onvoldoende). De inschrijfformulieren gaan via de makelaar tegelijkertijd naar de eigenaar (het is dus zaak om deze zo snel mogelijk in te leveren) en deze mogen zelf een keuze maken... Tip uit de krant was om lief te lachen tijdens de inspectie (doen we natuurlijk altijd!) en een brief bij het formulier te doen. Deze tip hebben we maar opgevolgd, om onze situatie en woonbehoefte toe te kunnen lichten.

Afgelopen week hebben we meer dan 10 app-jes bekeken en voor 4 hebben we een formulier ingeleverd. Hopelijk horen we begin deze week of we door de schriftelijke keuring heenkomen. Ondertussen blijven we op zoek naar leuke andere flatjes, waarbij we wel moeten wennen aan het verschil in onderhoud/schoonmaak niveau hier.

Al met al kennen we Coogee en Maroubra al vrij aardig nu, dus dat is wel mooi meegenomen! Behalve huisjes kijken (vindt Marieke erg leuk eigenlijk) hebben we het centrum van Sydney ook goed verkend. De foto's geven een mooie indruk van deze 'drukke' bezigheden.

We zijn, na een voorspoedig verlopen 21 uur lange vliegreis, dan nu toch eindelijk aangekomen in het mooie Sydney. Het is heel leuk (en vertrouwd) om via Hyde Park en de Botanical Gardens naar het Opera House te lopen :) Verder zijn we allemaal dingen aan het regelen, zoals een bankrekening en een plekje om te wonen (morgen drie appartementjes bekijken!) en natuurlijk sushi eten ;)

PS Dan gespot op de foto?

Zo, daar zijn we dan met ons eerste woord & beeldverslag. Niet met een berichtje uit Sydney maar gewoon vanuit Deventer (Dan) en Dommelen (Marieke). Onze vlucht van vandaag om 11u30 vanaf Schiphol via Singapore naar Sydney is geannuleerd en Dan heeft zondag al behoorlijk wat tijd (zo'n 5 uur in totaal) aan de telefoon gezeten om de vlucht om te kunnen boeken. We willen nu woensdag om 12.35 vertrekken vanaf Frankfurt, alles afhankelijk van de vulkaan onder de Eyjafjallajökull-gletsjer en de (onzichtbare) aswolk... De vooruitzichten zijn niet onverdeeld positief helaas. Geloof dat onze mama's het voorlopig wel prima vinden zo. Beiden hebben een extra kok/opruimhulp/wandelmaatje erbij :)
De foto's zijn van de IJssel bij Deventer en de zonnige tuin in Dommelen, en ook een foto van Dommelsch natuurlijk!

Update: Ook de vlucht van woensdag is gecanceld; we vliegen nu hopelijk maandag de 26e vanaf Frankfurt...
Update (2): Net gebeld, we vliegen nu zondag, weer van Amsterdam... (dus weer een dag gewonnen!)